Przez całe życie pracowałem od świtu do zmroku. W tle słyszałem hałas, jakieś rozmowy, otwierane drzwi, dźwięk ekspresu do kawy. Zadawałaby lekarzom sto pytań, narzekałaby na szpitalne jedzenie i doprowadzałaby personel do szaleństwa troską. Tym razem nie zadzwoniłem do rodziny.
Potrzebuję, żebyś przyjechał do szpitala jeszcze dziś. Drzwi do sali otworzyły się cicho. Średniego wzrostu, ciemne włosy związane z tyłu, żadnego makijażu poza minimum potrzebnym do pracy. Odwróciła się do szafki i zaczęła przygotowywać leki.
Znałem go od ponad dwudziestu lat. Mówi ludziom, żeby przyzwyczajali się do zmian. Kiedy Paweł miał dwadzieścia kilka lat, powiedziała mi kiedyś przy kolacji: “Za bardzo go chronisz. ”
Do sali wszedł Cezary.
Cezary należał do ludzi konkretnych. I właśnie wtedy dotarło do mnie coś bardzo nieprzyjemnego. Najpierw jedna decyzja, potem druga, aż w końcu wszyscy przyzwyczają się do nowego porządku. Do środka zajrzała Lidia.
Ja też nie do końca. To do niego niepodobne. Przez północy przewracałem się z boku na bok, wracając myślami do dokumentów, które przyniósł Cezary. Za każdym razem dochodziłem do tego samego wniosku.
Kilka minut po 8:00 do sali wszedł Oskar. Pożyczki, przelewy, spłaty zobowiązań, dopłaty do inwestycji, zakupy udziałów, prywatne długi. Około 800 000 zł. Drzwi do sali otworzyły się.
Dzisiaj same dobre. Albo właśnie przez to trafił pan do szpitala. I od momentu, kiedy wszedł do sali, wiedziałem, że coś się wydarzyło. Od kilku dni przyzwyczajałem się do złych wiadomości, ale tym razem było inaczej.
On też patrzył przez szybę do środka do mnie. Do sali weszła Lidia. Kiedy nie trzeba było, podeszła do okna i poprawiła zasłonę, dając mi czas. Dochodziła już 10:00 wieczorem, kiedy Lidia weszła do sali.
Do domu wróciłem po ponad dwóch tygodniach. Ten sam ogród, te same świerki przy podjeździe, ta sama drewniana ławka, na której Irena siadała latem z książką. Lidia pomogła mi wejść do środka. Cezary wrócił do Warszawy.
Lidia pojechała do domu. Kilka minut po 19:00 rozległ się dzwonek do drzwi. Widać było, że długo przygotowywał się do tej rozmowy. Rozmowy urywane, kiedy wchodziłem do pokoju.
Dlaczego przyszedłeś z tym do mnie? Oskar podłączył pendrive do laptopa. Do kogo to trafiało? Wszystkie prowadziły do tego samego wniosku.
Coś innego pchało go do przodu. Pierwszy należał do Pawła, drugi do przedsiębiorcy, z którym korespondował. Kiedy wszedłem do pomieszczenia, zobaczyłem na ich twarzach zaskoczenie. I wtedy dotarło do mnie coś bardzo prostego.
Powiedziałem do Pawła. Kiedy wszyscy wyjechali, wróciłem do domu wyczerpany. Do zobaczenia w kolejnej historii.
