Jeszcze piętnaście dni temu myślałam, że mam wszystko. Kochającego męża, stabilną firmę ojca i przyszłość pełną planów. Potem Piotr zaczął chudnąć i nie spać po nocach. Odsuwał nietknięte kolacje i powtarzał, że czuje się jak żywy trup.
Znałam go osiem lat. Był uosobieniem optymizmu. Kiedy więc pewnego wieczoru powiedział, że czuje ciężar na sercu, a garnitur robi się na niego za duży, w środku coś mi pękło. Tej samej nocy wpisałam w internet jego objawy.
Wszystko pasowało do ciężkiej depresji, słowo w słowo. Kazałam gosposi umówić go do najlepszego psychiatry w Warszawie. Doktor Kowalski przejrzał wyniki i bez emocji oznajmił, że Piotr cierpi na ciężką depresję z silnymi skłonnościami samobójczymi. „Musi go pani pilnować jak oka w głowie” – powiedział z naciskiem.
Wybiegłam z gabinetu, żeby Piotr nie widział moich łez. Na pustym korytarzu oparłam się o ścianę i pozwoliłam sobie na chwilę słabości. Kiedy odwróciłam głowę, zobaczyłam go z lekarzem. Chciałam do niego podejść, ale coś mnie zatrzymało.
Piotr skręcił w boczną wnękę i objął kobietę. Usłyszałam jej głos: „Tylko nie przedłużaj tego zbytnio. Ty możesz czekać, ale twoje dziecko nie”. Piotr pocałował ją i powiedział coś, co zmroziło mi krew.
„Wszystko załatwiłem z Kowalskim. Widziałaś, jak ta idiotka wszystko łyknęła? Jeszcze tylko pół miesiąca. Wystarczy, że odkopiesz mnie najpóźniej pięć godzin po pogrzebie.
Anka z inteligencją spłaci moje długi, żeby ratować reputację rodziny. Majątek jej ojca wpadnie w moje ręce”. Stałam za rogiem i słuchałam, jak mój mąż planuje upozorować własną śmierć, żeby ukraść majątek mojej rodziny i zniszczyć mi życie. Kobieta zaśmiała się cicho: „Tą idiotką można manipulować jak marionetką”.
Zamiast łez poczułam lodowatą furię. Skoro traktujecie mnie jak ofiarę, zagram w waszą grę – ale na moich zasadach. Wróciłam na górę, wzięłam receptę od lekarza i czekałam na Piotra. Kiedy wszedł, rzuciłam mu się na szyję z płaczem.
Obiecałam, że będę przy nim. Tłumiłam mdłości, gdy mnie przytulał. W domu podałam mu pierwsze tabletki. Piotr połknął je posłusznie, patrząc na mnie z wdzięcznością, która teraz wydawała mi się groteskowa.
Kiedy poszedł pod prysznic, otworzyłam opakowanie leków. Zamiast antydepresantów znalazłam witaminę C. Lekarz był w zmowie z Piotrem. Następnego dnia poszłam do przyjaciela rodziny.
Opowiedziałam mu historię o mężu, który nie chce się leczyć i podmienia leki. Bez trudu dostałam receptę na prawdziwe antydepresanty i podmieniłam tabletki. Wieczorem Piotr przepraszał mnie ze łzami w oczach. „To nie twoja wina” – odpowiedziałam, ocierając niewidzialną łzę.
„Jeśli będziesz brał leki regularnie, na pewno wyzdrowiejesz”. Graliśmy przed sobą czułe przedstawienie, każde z ukrytym mrocznym planem. Codziennie pilnowałam, żeby Piotr brał leki. Kiedy pojawiałam się w jego firmie bez zapowiedzi, za każdym razem wychodziła z gabinetu ta sama kobieta.
Pewnego dnia zauważyłam, że jej brzuch jest już lekko zaokrąglony. Piotr tłumaczył, że to nowa asystentka, Ewa, która składała raport. Po dwóch tygodniach prawdziwych leków Piotr stał się apatyczny. Mówił wolniej, poruszał się jak we śnie.
Jego matka odwiedzała nas często i szeptała mu, że świetnie gra. „Anka na pewno nic nie podejrzewa”. Tej nocy, kiedy spał, wyjęłam z sejfu wszystkie dokumenty i karty. Następnego ranka usiadłam przed monitorem, patrząc na ukrytą kamerę w salonie.
Piotr siedział na kanapie z matką. Wysypał na stół witaminę C, którą tam zostawiłam. „Ta idiotka wciąż mnie pilnuje, żebym to brał” – śmiał się. Teściowa powiedziała coś, co zabolało bardziej niż wszystko: „Na twoim miejscu dawno bym się z nią rozwiodła.
Ewa jest o wiele lepsza i wreszcie nosi dziecko naszej rodziny”. Piotr westchnął. „Dałem się oszukać i podpisałem intercyzę. Gdybym teraz wziął rozwód, zostałbym z niczym.
Tylko upozorowana śmierć pozwoli mi zacząć nowe życie z Ewą i naszymi pieniędzmi”. Chwilę później zadzwonił mój telefon. Teściowa krzyczała, że Piotr połknął całą fiolkę tabletek i próbował popełnić samobójstwo. W szpitalu zobaczyłam jego ciało na noszach, przykryte prześcieradłem.
Teściowa szlochała, a ja wycisnęłam z siebie kilka łez. Zaproponowałam kremację jeszcze tego samego dnia. „Mam kontakty w krematorium” – powiedziałam drżącym głosem. Teściowa natychmiast zmieniła wyraz twarzy.
„W naszych stronach nie ma takiego zwyczaju. Musimy zabrać go na wieś i pochować zgodnie z tradycją”. Wiedziałam, że boi się, iż jej syn zamieni się w popiół, a cała gra się skończy. Zgodziłam się.
Piotr, ubrany w nowy garnitur, wyruszył w karawanie na wieś. Ja wiedziałam, że antydepresanty wpędziły go w głęboką śpiączkę farmakologiczną. Na miejscu, w starym domu, czekały już ciotki i wujkowie. Wszyscy lamentowali nad otwartą trumną.
Ku mojemu zaskoczeniu teściowa oznajmiła, że pogrzeb musi odbyć się jeszcze tego samego dnia. Sanepid nie pozwala trzymać ciała w domu z powodu upałów. Zaprotestowałam, udając troskę. „To zbyt nagłe.
Moi rodzice są za granicą”. Teściowa spojrzała na mnie z pogardą. „Twoi rodzice nigdy nie szanowali mojego syna. Skoro nie żyje, nie ma potrzeby, żeby przyjeżdżali”.
W końcu eksplodowałam. „Gdyby nie mój ojciec, Piotr do końca życia pracowałby w zapomnianej firmie na prowincji”. Teściowa wrzasnęła: „To przez ciebie mój syn miał depresję. Jesteś morderczynią.
Dlaczego to nie ty umarłaś? ”
Kiedy mężczyźni mieli zamknąć trumnę, poprosiłam wszystkich o chwilę samotności. „Chcę się pożegnać”. Na podwórku, w stosie drewna, znalazłam ukrytą butlę z tlenem.
Pod materacem trumny była skrytka i rurka prowadząca do ust Piotra. Wyciągnęłam butlę i rurkę. „Żegnaj, draniu” – szepnęłam. „Obyśmy się nie spotkali w następnym życiu”.
Wieko trumny zostało zamknięte i zabite gwoździami. Wydawało mi się, że usłyszałam stłumiony jęk. W nocy pilnowałam trumny. Teściowa chciała mnie zmienić, ale odmówiłam.
„Jesteś starsza. Jak umrzesz ze zmęczenia, nie dam rady z dwoma pogrzebami” – powiedziałam. Wściekła odeszła. Wtedy z trumny dobiegło ciche pukanie.
Piotr obudził się i zdał sobie sprawę, że nie ma tlenu. Zauważyłam małe otwory wentylacyjne przy jego głowie. Pochyliłam się i zaczęłam głośno zawodzić, a łzy i smarki kapały prosto w te otwory. Nad ranem ciotki znalazły mnie pochyloną nad trumną.
„Biedne dziecko, tak bardzo kochasz Piotra” – mówiły. Podeszła też Ewa, udając zapłakaną. „Przyszłam w imieniu pracowników”. Podwórko wypełniło się ludźmi.
Szamotanina w trumnie stawała się coraz cichsza, aż w końcu całkowicie ustała. Po pogrzebie wróciłam do Warszawy. Ledwie weszłam pod prysznic, zadzwoniła teściowa. „Suko, zamordowałaś mojego syna” – krzyczała.
Asystent ojca przysłał mi zdjęcie dwóch kobiet z łopatami, rozkopujących grób. „Zażądali sekcji zwłok” – powiedział. Teściowa sprowadziła policję. Oskarżyła mnie o otrucie.
„Patolog stwierdził przedawkowanie antydepresantów, a w żołądku nie było śladu witaminy C” – wrzeszczała. Spokojnie pokazałam policjantowi diagnozę doktora Kowalskiego. „Mój mąż cierpiał na ciężką depresję. Leki przepisał specjalista.
Może pan do niego zadzwonić”. Wiedziałam, że Kowalski nie przyzna się do przekupstwa. Teściowa krzyczała, że dom i samochód należą do niej. Parsknęłam.
„Firma Piotra od dwóch lat przynosi straty. Dom to prezent ślubny od mojego ojca. Samochód to część mojego posagu. Twój syn nie żyje, więc nic mnie już z waszą rodziną nie łączy.
Wynoś się z mojego domu”. Kiedy policja wyszła, wymierzyłam jej kilkanaście policzków. Uciekła z płaczem. Ledwie zapanował spokój, ktoś zaczął walić w drzwi.
„Piotr, skurwielu, otwieraj! ” – krzyczał mężczyzna. Windykatorzy. „Twój mąż przegrał dziesięć milionów w naszym kasynie” – oznajmił lider, rzucając weksel na stół.
„Skoro go nie ma, wy spłacicie jego dług. Jeśli nie, twoja rodzina lepiej uważajcie, żeby wasze życie nie zakończyło się wypadkiem”. Dałam im trzy dni. Pojechałam do mojej prawniczki, mecenas Karoliny.
„Sprawa, o której rozmawiałyśmy, jest w toku” – powiedziała. „Potrzebuję trzech dni”. W samochodzie zadzwoniła Ewa. „Zabiłaś Piotra.
Rozerwę cię na strzępy”. Poczułam do niej dziwne współczucie. „Podobno Piotr lubił, jak mówiłaś do niego »tatusiu« w łóżku, prawda? ” – zapytałam.
Ewa wpadła we wściekłość. „Piotr nienawidził twojej oziębłości. Byłaś jak kłoda”. „Jeśli chodzi o bycie dziwką, nie dorastam ci do pięt” – odparłam.
„Ale teraz nie ma ci kto zaspokoić. Lepiej usuń ciążę i poszukaj nowego sponsora”. Ewa zaśmiała się chłodno. „Nienarodzone dziecko ma prawa do spadku.
Ty i tak nie możesz mieć dzieci. Cały majątek Piotra będzie należał do mojego dziecka”. Tej nocy przypomniałam sobie słowa matki sprzed ślubu: „Piotr wychował się na wsi, hodując świnie. Wasze pochodzenie jest zbyt różne”.
A ja, naiwna, odpowiadałam, że on jest inny. Jakaż byłam głupia. O trzeciej nad ranem dostałam wiadomość od Karoliny: „Załatwione czysto”. Trzy dni później windykatorzy wrócili.
„Pieniądze są gotowe” – powiedziałam z niewinną miną. „Jakie pieniądze? ”
Mężczyzna uderzył pięścią w stół. Wyjęłam dokumenty.
„Oto akt notarialny ustanowienia rozdzielności majątkowej z przejęciem długów przez Piotra. Zgodnie z polskim prawem nie odpowiadam za jego zobowiązania”. Mężczyzna patrzył na papiery z purpurową twarzą. „Dobra, cwaniaczko, pożałujesz tego”.
Niedługo potem przyszła Ewa z plikiem wezwań do zapłaty. „Piotr ma trzysta tysięcy długu w chwilówkach. Lepiej to zapłać”. Zrozumiałam wtedy, że windykatorzy zostali wynajęci przez Piotra i Ewę.
Odegrali scenkę, żeby zmusić mnie do spłaty prawdziwych i fikcyjnych długów. „Pieniądze pożyczał Piotr” – powiedziałam spokojnie. „Mieliśmy pełną rozdzielność majątkową”. Ewa krzyknęła, że dokument jest fałszywy.
Uśmiechnęłam się. „Piotr kłamał. Nie jesteś pierwszą, którą zostawił z brzuchem”. Wyjęłam akt notarialny.
„Jest tu jego podpis. Dobrowolnie podpisał papiery, gdy był w stanie głębokiej apatii od leków. Podsunęłam mu je dzień przed śmiercią, mówiąc, że to zgody na inwestycje. Podpisał nie czytając”.
Ewa rwała włosy z głowy. „Jesteś diabłem wcielonym. Pozwę cię o fałszerstwo”. „Proszę bardzo.
Zobaczymy, kto wyląduje za kratkami. Ty za współudział w próbie wyłudzenia, czy ja? Twoje dziecko nie odziedziczy ani grosza, bo Piotr nie miał żadnego majątku”. Ewa wyszła chwiejnym krokiem.
Ale nie zamierzałam na tym poprzestać. Poprosiłam Karolinę o pozew cywilny. Zebrałyśmy dowody: ponad osiemdziesiąt przelewów od Piotra do Ewy na ponad milion złotych, torebki, biżuterię, luksusowe wycieczki za kolejne dwa miliony. Z komornikiem pojechałyśmy do mieszkania Ewy.
„Dlaczego chcesz mi zabrać te marne ochłapy? ” – krzyczała. „To był nasz majątek dorobkowy” – odpowiedziałam. „On bez mojej zgody wydawał go na kochankę”.
Ewa chwyciła się za brzuch. „Jeśli ktoś dotknie moich rzeczy, zabiję się na waszych oczach”. Podeszłam i szepnęłam jej do ucha: „Wiem, że Piotr przepisał na ciebie swoją firmę. Jeśli oddasz pieniądze i prezenty, dam ci tę firmę w prezencie i udam, że nic nie wiem”.
Ewa dała się przekonać. W duchu śmiałam się do rozpuku. Nie wiedziała, że firma jest finansową ruiną z wielomilionowymi długami i zajęciami komorniczymi. Wierzyciele zjawią się lada dzień.
Dwa dni później pan Tomasz zadzwonił w panice. „Proszę szybko przyjechać do holdingu”. W holu zobaczyłam tłum. Teściowa i Ewa, ubrane w żałobną czerń, klęczały obok ogromnych wieńców pogrzebowych.
Wokół nich stali dziennikarze i konkurenci mojego ojca. „Ta suka otruła mojego syna! ” – wyła teściowa. „Zabiła męża, znęca się nad teściową.
Jaki ojciec, taka córka. Holding wzbogacił się na oszustwach”. Ojciec zszedł na dół. „Policja jednoznacznie stwierdziła samobójstwo” – powiedział.
„Macie jakieś dowody? ”
Teściowa krzyczała, że Piotr był zdrowy jak ryba. Podeszłam do nich. „Przepraszam, a kim jest ta pani?
” – zapytałam, wskazując na Ewę. „To moja przyszła synowa” – warknęła teściowa. „Jeśli się nie mylę, to kochanka mojego zmarłego męża” – powiedziałam słodko. „Skandal.
Kochanka robi sceny prawowitej żonie”. Ewa próbowała się bronić. „Piotr i ja naprawdę się kochaliśmy. Nigdy by się nie zabił.
Na pewno została otruta przez Anię”. Zaśmiałam się głośno. „Mówisz, że się kochaliście, a dziecko, które nosisz, nawet nie jest Piotra”. Wyjęłam z torebki sfałszowane wyniki badań.
„To badania płodności Piotra. Koncentracja plemników wynosi zero. Był całkowicie bezpłodny. Dziecko Ewy nie może być jego”.
Ewa zalała się łzami. Teściowa zamarła, a potem jej twarz wykrzywiła się w fury. Rzuciła się na Ewę, chwytając ją za włosy. „Ty bezwstydna suko!
Myślałam, że nosisz dziecko Piotra! Z kim się puszczałaś? ”
Gapiowie krzyczeli. Teściowa wyciągnęła mały nóż do owoców ukryty w wieńcu i wbiła go w brzuch Ewy.
Chaos. Ludzie uciekali w panice. Teściowa zadawała kolejne ciosy, krzycząc: „Zabiję ciebie i tego bękarta! ”
Ewa zmarła przed dotarciem do szpitala.
Trzęsłam się, stojąc w biurze ojca. Gdyby teściowa nie rzuciła się na Ewę, ten nóż mógł być przeznaczony dla mnie. Teściowa klęczała na zakrwawionej podłodze. Drżącymi rękami chwyciła ten sam nóż i wbiła go sobie w pierś.
„Synu, czekaj na mnie na tamtym świecie” – wyszeptała z makabrycznym uśmiechem. „Odpokutuję to w piekle”. Ojciec poklepał mnie po ramieniu. „Ty smarkulo, ale z ciebie bohaterka.
Sama przeciwko trójce drani. Godna córka swojego ojca”. Przytuliłam go. „Tato, chcę wyjechać za granicę, żeby przewietrzyć głowę.
Opłacisz mi wyjazd? ”
„Twoja matka wciąż podróżuje po świecie” – powiedział. „Jedź.
Ja tu wszystko posprzątam”.
