Godzinę później dotarłam do domu z dzieciństwa. W progu powitał mnie chłód, kurz i zapach, który pamiętałam zbyt dobrze. „W ogóle nie jest podobna do ciebie ani do Tycjany” – powiedziała matka, patrząc na moją twarz, jakbym była intruzem. A potem, ściszając głos do szeptu, dodała: „To był rozjaśniacz do włosów”.
Spojrzałam na słoiczek w jej dłoni. Podeszłam do kosza na śmieci i wrzuciłam go tam bez słowa. Na blacie leżało jednak coś innego – ostateczne wezwanie do zapłaty. Zadzwoniłam do asystenta.
„Lecimy do Warszawy” – powiedziałam, mrugając. „Jedź do hotelu. Nie przyjeżdżaj do domu przed przyjęciem. To trafi do folderu z dowodami”.
„No cóż, nie stój tak i nie blokuj przepływu powietrza” – syknęła Zara, ociekając fałszywą słodyczą. „Musimy tylko przetrwać do ślubu. Mówisz do przyszłej arystokracji. Tylko do tego się nadajesz”.
Odeszłam, kierując się do piwnicy, ale usłyszałam jeszcze jej głos: „Idź do piwnicy, zanim zadzwonię do wariatkowa”. Nie zapytała, skąd mam 100 000 zł. Ale ja już wiedziałam, że to dopiero początek. Weszłam do kuchni, chwyciłam butelkę szampana z wiaderka.
„Proszę zadzwonić do banku” – powiedziałam, chowając kartę do kieszeni. „Pensja na start to 200 000 rocznie plus premia”. „200 000! ” – zachłysnęła się matka.
A ja pomyślałam o tym, że na mojej karcie zostało jeszcze jakieś 10 000. Powoli sięgnęłam do kołnierzyka. „Jest stworzona do pracy, nie do luksusów” – szepnęłam do pustej kuchni, patrząc na antyczny srebrny serwis do herbaty. „Każda obelga dodaje kolejną pozycję do listy do zajęcia komorniczego”.
„Potrzebuję tych 200 000 do jutra rana” – rzuciłam, ale w głowie miałam już 20 milionów, które właśnie przelałam, żeby kupić dług ich sąsiada. Oni walczyli o 200 000, a ja grałam o wszystko. „Bierz się do roboty” – warknęła matka, wskazując na mężczyznę przy drzwiach do kuchni. „Mam masaż za 20 minut”.
Zadzwoniłam do analityka finansowego. Borys Sterling Ostrowski właśnie podstępem skłonił ją do podpisania praw do jej życia. Szybko chwyciłam garść srebrnych łyżek do serwowania i wepchnęłam je do torebki. „Jestem tu do pracy, mamo.
Nie odzywaj się do nich”. Podszedł do podium. Natychmiast przyłożyłam palec do ust. Maruderzy spieszyli do środka, a Tycjana nachyliła się do mikrofonu: „Rada Powiernicza czeka w saloniku VIP od 20 minut.
A Tysia właśnie przekroczyła swój limit”. „Mówiłaś, że masz 200 000 zł premii za podpisanie umowy, ale mam…” – zaczęła, ale zwróciłam się do Zalewskiego. „Mam chyba do przecięcia wstęgę, a później mam mnóstwo śmieci do wyniesienia”. Podeszłam do podium i stuknęłam w mikrofon.
„Teraz należą do firmy” – powiedziałam. Tycjana zachwiała się do tyłu, potykając się o rąbek sukni za 80 000 zł, za którą ja zapłaciłam. „Pójdę do więzienia przez ciebie! ” – zawodziła, używając przezwiska z dzieciństwa, którego nie wypowiedziała od 20 lat.
Odwróciłam się do Darka. Wsiadłam do czekającej limuzyny. „Miałam imperium do prowadzenia. Musiałam doprowadzić to do samego końca” – pomyślałam, patrząc, jak jej suknia od Werywang za 80 000 zł ciągnie się za nią jak brudna szmata.
Stojąc tam, ściskając w drżących dłoniach notes, płakała Tycjana. Pamiętałam rozjaśniacz do włosów. Pospieszyła do kuchni, ale Jerzy wyglądał na pokonanego, na człowieka, który zrozumiał, że jego urok osobisty w końcu przekroczył limit na karcie. „System się myli” – jęknął.
„System się nie myli, panie Sterling Ostrowski” – odpowiedziałam. Udało mu się przebiec jakieś 20 metrów, zanim go powalono. Wrzeszczał z twarzą przyciśniętą do asfaltu. Weszłam do mieszkania.
Podeszłam do podium. „20 lat temu ta ziemia była więzieniem. Od wyrzutka do ikony” – powiedziałam, patrząc prosto w oczy Tycjany, która podszedł do mnie z bladą twarzą.
