Kawiarnia pachniała przypalonym espresso, a deszcz uderzał o szyby, zamieniając miasto w szare smugi. Nora Benet siedziała w rogu, zaciskając palce na filiżance kawy, na którą właściwie nie było jej stać, i patrzyła na wiadomość na ekranie telefonu: pięćset dolarów gotówką za to, żeby pojawić się na randce w ciemno i sprawić, by mężczyzna stracił zainteresowanie. Roześmiała się, gdy to przeczytała, ale potem przypomniała sobie nakaz eksmisji na drzwiach mieszkania, puste konto i rachunki za leczenie mamy. Pięćset dolarów to nie były pieniądze.
To była szansa na przetrwanie. Gdy drzwi kawiarni zadźwięczały, podniosła wzrok. Spodziewała się kogoś nieśmiałego. Tymczasem wszedł mężczyzna, za którym odwróciły się wszystkie kobiety.
Wysoki, w idealnie skrojonym garniturze, o spojrzeniu ostrym i uważnym. Jego wzrok zatrzymał się na niej. Podszedł i usiadł naprzeciwko. — Nora Benet — powiedział.
— Wyglądasz dokładnie tak, jak się spodziewałem. — Słucham? — Twoja sukienka, apaszka, sposób, w jaki trzymasz filiżankę. Potrzebujesz pieniędzy, prawda?
Poczuła, jak policzki jej płoną. Miała ochotę wstać i wyjść, ale przypomniała sobie o matce. — Nie wiem, o czym mówisz. — Ależ wiesz.
Ktoś ci zapłacił, żebyś tu przyszła i zepsuła mi randkę. — Odchylił się, wyraźnie rozbawiony. — Nie martw się, nie jestem zły. Wręcz przeciwnie, mam własną propozycję.
— Jaką? — Zapłacę ci sto tysięcy dolarów. Nie za odrzucenie mnie, ale za to, żebyś została moją żoną. Nora patrzyła na niego z niedowierzaniem.
Potem roześmiała się nerwowo. — Zwariowałeś? — Mówię poważnie. Potrzebuję żony na sześć miesięcy.
Pokażesz się na kilku wydarzeniach, odegrasz rolę. Potem każde idzie w swoją stronę, a ty dostajesz pieniądze. — Dlaczego ja? — Bo jesteś zdesperowana.
A zdesperowani ludzie są szczerzy. Nie zakochasz się we mnie, nie przywiążesz się. Zrobisz, co trzeba, i odejdziesz. Miała mu powiedzieć, gdzie może sobie wsadzić tę ofertę.
Ale wtedy pomyślała o matce, o telefonach ze szpitala, o właścicielu mieszkania, który dał jej już dwa terminy. — Potrzebuję czasu do namysłu. — Masz pięć minut. Potem oferta wygasa.
Każda racjonalna część jej umysłu błagała, żeby wyszła. Ale desperacja była głośniejsza niż duma. — Zgadzam się — wydusiła. Uśmiechnął się, lecz było w nim więcej chłodu niż ciepła.
— Doskonale. Zaczynamy jutro. I wyszedł, jakby właśnie zamknął kolejny biznesowy kontrakt. Następnego dnia o siódmej rano dostała wiadomość: samochód podjedzie o dziewiątej, wyrabiamy licencję.
W sądzie całość zajęła mniej niż godzinę. I tak Nora Benet stała się Norą Cross, przynajmniej na papierze. W samochodzie podał jej kopertę z pieniędzmi, a potem klucz do penthouse’u. — Wprowadzisz się w weekend.
Musimy wyglądać wiarygodnie. Wieczorem zadzwoniła do matki. — Mogę zapłacić za twoje leczenie. Całe.
— Nora, co zrobiłaś? — Nic złego. Dostałam dobrą okazję. Kiedy się rozłączyły, Nora płakała w ciszy.
Zrobiła to, co trzeba. Musiała w to wierzyć. Pierwszą wspólną galą była próba ognia. W pożyczonej sukni, ze sztucznym uśmiechem, czuła się jak oszustka.
Ale Itan prowadził ją przez tłum z taką naturalnością, że prawie sama uwierzyła w ich historię. A potem pojawiła się Vanessa: wysoka, blond, z uśmiechem jak nóż. — Itan Cross. Minęło trochę czasu.
— Spojrzała na Norę. — A to kto? — Moja żona. Vanessa zaśmiała się krótko.
— Mam nadzieję, że wie, w co się pakuje. Później, na balkonie, Nora zapytała wprost:
— Kim ona była? — Ktoś z przeszłości. — Nie wspomniałeś, że masz byłą, która wygląda, jakby chciała mnie udusić wzrokiem.
— Vanessa nie przywykła do bycia zastąpioną. — Czyli jestem twoją żoną od zemsty? Kąciki jego ust drgnęły. — Coś w tym stylu.
Spojrzał na nią poważnie. — Jesteś czymś więcej. Słowa zawisły między nimi ciężko i zbyt prawdziwie, a Nora przez chwilę zapomniała, że to wszystko jest udawane. Potem zaczęły przychodzić wiadomości z nieznanych numerów.
„Naprawdę myślałaś, że to się uda? Wiem, kim jesteś”. Itan zatrudnił detektywa, zmienił jej numer, ale cień nie znikał. A granica między prawdą a grą zaczęła się zacierać: jego dłoń odnajdująca jej dłoń, śmiech z suchych żartów, poranna kawa gotowa, zanim zdążyła zapytać.
Pewnego wieczoru, gdy wrócili zmęczeni z kolejnego wydarzenia, Itan bez słowa położył jej stopy na swoich kolanach i zaczął masować. Jego dotyk był zbyt intymny, zbyt prawdziwy. — Nie musisz tego robić. — Wiem.
Nie przestawał. Tej nocy przyszła kolejna wiadomość: „Zakochujesz się w nim, prawda? Żałosne”. I Nora wiedziała, że to nie kłamie.
Detektyw namierzył źródło: Vanessa. Gdy Nora skonfrontowała Itana, w końcu usłyszał prawdę. — Byliśmy zaręczeni. Zerwałem, bo chciała ślubu, wizerunku, statusu.
Ja chciałem… — urwał. — Kogoś prawdziwego. — Brzmi, jakbyś jej złamał serce.
— Może tak. Ale gdybym został, złamałaby moje. Nie wiedziała, co powiedzieć, więc po prostu ujęła jego dłoń. Patrzył na ich splecione palce.
— Chyba powinniśmy przestać udawać, że to nie jest prawdziwe — wyszeptał. Ale żadne nie puściło. Gdy poleciał do Nowego Jorku w interesach, zabrał ją ze sobą. Powiedział, że nie musi jechać, ale miło będzie mieć towarzystwo.
Tam, w pokoju hotelowym, wpatrując się w miasto, Itan wyznał, że jego ojciec umiera i że firma zostanie mu przekazana tylko pod warunkiem, że będzie ustatkowany. Nie mógł poślubić kogoś, kto naprawdę go kocha, bo po Vanessy nie wierzył, że jest do tego zdolny. — To najsmutniejsza rzecz, jaką słyszałam. Tej nocy znów stali przy oknie.
Powietrze między nimi było gęste od wszystkiego, czego nie potrafili wypowiedzieć. Potem Itan uniósł dłoń, dotknął jej policzka i pocałował ją. Miękko, ostrożnie, jakby szukał odpowiedzi na pytanie, którego bał się zadać. A Nora zakochała się w mężczyźnie, którego miała jedynie udawać, że kocha.
Po powrocie do Chicago Itan zamknął się w sobie. Stali się uprzejmi i chłodni. A wiadomości zaczęły przychodzić znowu, gorsze niż wcześniej. „Powiem wszystkim prawdę.
Chyba że odejdziesz teraz”. Nora mogła uciec. Wziąć pieniądze i zniknąć. Ale nie potrafiła zostawić go samego z konsekwencjami.
Namierzyła Vanessę i dopadła ją na lunchu charytatywnym. — Wiem, że to ty wysyłasz te wiadomości i groźby. — Nie wiem, o czym mówisz. — Nie możesz go mieć, więc próbujesz go zniszczyć.
Ale to ci się nie uda. Uśmiech Vanessy drgnął. — Myślisz, że coś dla niego znaczysz? Jesteś tylko szybką naprawą.
Znikniesz, a on pójdzie dalej. — Może. Ale teraz to ja jestem tą, którą wybrał, a ty tą, którą zostawił. Vanessa straciła rezon.
Nora wstała i wyszła. Serce waliło jej jak młot, ale zrobiła to. W domu czekał na nią wściekły Itan. — Co ty sobie myślałaś, konfrontując ją?
Ona może cię zniszczyć. — To nie twoja walka, Noro. — Jestem twoją żoną. Pamiętasz?
Nawet jeśli nasze małżeństwo jest udawane, to coś znaczy. — Nie chcę, żeby coś ci się stało przeze mnie. — Może powinieneś był o tym pomyśleć, zanim w to mnie wciągnąłeś. Jego twarz się załamała.
— Masz rację. Nigdy nie powinienem był cię o to prosić. Przepraszam. I wtedy zrozumiała.
— Nie żałuję — powiedziała cicho. — Nawet teraz. Pocałował ją. Nie dlatego, że ktoś patrzył, ale dlatego, że chciał.
Bo ją kochał, choć nie powinien. Następnego ranka obudzili się razem, a światło słoneczne malowało złote wzory na pościeli. Przez krótką chwilę wszystko było spokojne, dopóki telefon Itana nie zadzwonił o siódmej rano. — Vanessa poszła do prasy.
Powiedziała wszystko. Nagłówki krzyczały: „Fałszywa żona miliardera. Małżeństwo Itana Crossa to fikcja”. Komentarze nazywały Norę oszustką i naciągaczką.
Zespół prawny wydawał oświadczenia, ale było za późno. Itan podjął decyzję:
— Zorganizujemy konferencję prasową. Przyznamy, że małżeństwo zaczęło się jako układ. Ale powiemy też, że teraz jest prawdziwe.
— Nikt nam nie uwierzy. — Sprawimy, że uwierzą. Noc przed konferencją znaleźli się w jego gabinecie. Itan powiedział, że spotkanie jej było najlepszym błędem, jaki popełnił.
— Kocham cię — wyrwało się jej, zanim zdążyła to powstrzymać. — Ja ciebie też — odpowiedział bez wahania. Na konferencji powiedział światu prawdę: że małżeństwo zaczęło się jako kontrakt, ale stało się czymś, czego żadne z nich się nie spodziewało. Powiedział, że Nora nie jest oszustką, tylko kobietą, która zgodziła się mu pomóc, gdy najbardziej tego potrzebował, i stała się najważniejszą osobą w jego życiu.
I pocałował ją na oczach wszystkich kamer. Burza nie ucichła od razu. Część mediów drwiła. Vanessa udzielała wywiadów.
Notowania firmy spadły. Ale znaleźli się prawnicy, którzy odkryli, że Vanessa sfałszowała część oskarżeń: podrobione dokumenty, groźby. Gdy prawda wyszła na jaw, opinia publiczna odwróciła się od niej. Firma Itana ustabilizowała się.
Trzy miesiące później zmarł ojciec Itana. Przy grobie nie odezwał się ani słowem. Dopiero po wszystkim powiedział, że ojciec nigdy go nie przeprosił za to, że zawsze musiał być idealny. — Jesteś wystarczający — powiedziała Nora.
I wtedy dowiedzieli się, że ojciec Itana wiedział o kontrakcie i w testamencie zostawił im coś na kształt błogosławieństwa. Może rozumiał więcej, niż Itan myślał. Tydzień później, jedząc chińszczyznę na kanapie, Itan wyjął z kieszeni małe pudełko. — Wiem, że już jesteśmy małżeństwem.
Ale chcę zrobić to właściwie. — Otworzył pudełko. — Noro, wyjdziesz za mnie jeszcze raz? — Tak — powiedziała przez łzy.
— Tysiąc razy tak. Sześć miesięcy później wzięli prawdziwy ślub. Kameralny, w otoczeniu ludzi, którzy naprawdę ich kochali. Matka Nory wyzdrowiała.
Przeprowadzili się z penthouse’u do przytulnego domu na przedmieściach. Adoptowali psa, potem drugiego. Życie stało się proste i pełne. A potem przyszła Grace, a dwa lata później James.
Dom wypełnił się hałasem, śmiechem, bezsennymi nocami i miłością tak wielką, że Nora czasem nie mogła uwierzyć, że to wszystko jest jej. Itan został ojcem, który czytał dzieciom na dobranoc i obiecywał im, że nigdy nie poczują się niewystarczające. Lata mijały. Grace dorosła i znalazła miłość.
James ruszył własną drogą. Nora i Itan zostali dziadkami. I w dniu ich dwudziestej rocznicy Itan zabrał ją do tej samej kawiarni, w której wszystko się zaczęło. Usiedli w tym samym boksie, naprzeciwko siebie.
— Dwadzieścia lat — powiedziała. — Wierzysz w to? — Wydaje się, jakby to było wczoraj. I jakby trwało wiecznie.
— Zrobiłbym to wszystko jeszcze raz. Każdą chwilę. Nora ścisnęła jego dłoń. — Ja też.
Wieczorem, gdy leżeli w łóżku, wyszeptał:
— Dziękuję, że powiedziałaś tamtego dnia „tak”. Za to, że zaryzykowałaś. — Dziękuję, że zapytałeś. Zasnęli wtuleni w siebie, a Nora pomyślała, że miłość to nie idealne początki.
To codzienny wybór. I wybierałaby go wciąż od nowa, tysiąc razy, zawsze.
