Ola zadzwoniła tuż po dziewiątej rano. „Tato, podjedź po nas, potrzebujemy paru rzeczy. Irena też chce zajrzeć do dwóch sklepów. ” Zebrałem kluczyki i wyjechałem.
Najpierw apteka, potem supermarket, w którym Ola wrzuciła do koszyka kilka produktów, a Irena długo przebierała kawy i oliwy. Kiedy już zapłaciły, Ola rzuciła: „Tato, podjedźmy jeszcze do tej galerii przy alei. ” Skinąłem głową. To był tylko kolejny przystanek, nic więcej.
W galerii od razu skierowały się do drogiego butiku na parterze. Ola przymierzała apaszki, Irena stanęła przy wieszaku z płaszczami. „Jak ci w tym? ” – zapytała Irena, obracając się przed lustrem.
Ola wzruszyła ramionami. W końcu obie ruszyły do kasy, a ja zostałem przy drzwiach, oparty o framugę. Gdy nadeszła ich kolej, Ola otworzyła torebkę, zajrzała do jednej kieszeni, potem do drugiej. Przewróciła zawartość na ladę.
„Nie mam karty” – powiedziała cicho, a w jej głosie zabrzmiała irytacja. Irena podała jej swoją. Ola z wahaniem sięgnęła po nią, ale w końcu machnęła ręką. „Zapłać, oddam ci.
”
Zapłaciły i wyszły. W drodze powrotnej Ola milczała. Dopiero przed domem powiedziała: „Muszę sprawdzić w schowku, może tam ją zostawiłam. ” Poszedłem do schowka.
Otworzyłem drzwi i znieruchomiałem. Na jednej z półek leżały wyciągi z ostatnich miesięcy. Sklep z winami, restauracja, a na końcu miesięczny abonament do klubu fitness, z którego korzystała Irena. Ola wciąż używała dodatkowej karty podpiętej do mojego rachunku.
Ale to nie wszystko. Obok wyciągów leżała notatka z wypisanymi kwotami – sto tysięcy, dwieście pięćdziesiąt – i datami. Nie zadzwoniłem do Oli. Usiadłem przy stole i jeszcze raz przejrzałem każdą pozycję.
Potem zadzwoniłem do operatora sieci komórkowej. Ola i Dariusz od dawna byli podpięci do mojego rodzinnego abonamentu. Potwierdzili, że karta dodatkowa należy do mojej umowy. Potem znalazłem w szufladzie stare wyciągi z tamtego okresu i porównałem.
Powołałem adwokata. „Zabezpiecz wszystko” – powiedziałem mu. „Zacznij od środków, dokumentów, nieruchomości. ” Nie wdawałem się w szczegóły.
Tego wieczoru Ola przyszła do mnie z ciastem. „Tato, wiem, że widziałeś wyciągi” – zaczęła od progu. „To nie to, o czym myślisz. Irena miała problemy, pomagałam jej.
” Spojrzałem na nią. „Pomagałaś jej z pieniędzmi, których nie zarobiłaś? ” Zaprzeczyła głową. „To były pożyczki, oddam wszystko.
”
Dni mijały. Nie odpowiedziałem na żaden z jej telefonów. Kiedy znów przyjechała, tym razem z Dariuszem, stałem przy bramie. „Daj nam spokój” – powiedział Dariusz.
„Ola jest twoją córką. ” Milczałem. „Mówiłem, że się mylisz” – powiedziała Ola, tym razem bez cienia wahania. „Może powinieneś przeprosić.
W końcu napisałem do adwokata: „Przygotuj dokumenty. Wypisz Olę ze wszystkich kont i rachunków. ” Kiedy odpowiedział, że dokumenty są gotowe, umówiłem się na spotkanie u notariusza. Tydzień później zadzwoniła Halina, sąsiadka, która od lat zajmowała się ogrodem.
„Podobno Ola powiedziała ludziom, że chcesz ją wydziedziczyć” – powiedziała. „Poszła na policję, skarżyła się na ciebie. ”
Następnego dnia rano zadzwoniłem do firmy montującej zabezpieczenia. Zapłaciłem z góry i kazałem wymienić zamki.
W ich miejsce pojawił się elektroniczny system z kodem, kamerą i możliwością otwierania drzwi przez telefon. Ola od lat zaglądała do korespondencji leżącej na kuchennym blacie. Tym razem zostawiłem tam dokument z banku, który mówił o zmianie uprawnień. Ola wyjęła stary klucz i próbowała wsunąć go do zamka.
Nie pasował. Zostawiła wiadomość: „Tato, porozmawiajmy. ” Nie odpowiedziałem. Zaprosiłem Halinę na obiad do ogrodu.
Siedziała naprzeciwko mnie, gdy zadzwonił telefon. Wyłączyłem głośnik i wróciłem do garażu. Zostawiłem Halinę przy stole, a sam poszedłem do domu, bo nagle zrobiło mi się niedobrze. Halina przyszła kilka dni później.
Nie należała do ludzi, którzy wchodzą komuś z butami do życia i właśnie dlatego jej ufałem. „Widziałam Olę w sobotę” – powiedziała. „Miała zwykły szary płaszcz i niewielki notes. Zapisywała coś, kiedy szła do twojego domu.
Potem odjechała samochodem, który zaparkowała trzy ulice dalej. ”
Potem Ola otworzyła notes na czekanie, ale nie mam pojęcia, co w nim było. Dariusz również zaczął przyjeżdżać od czasu do czasu, ale za każdym razem odjeżdżał, zanim minął kwadrans. Potem jednak wrócił do rozmowy.
“Mówię ci, że ona nie ma nic wspólnego z tymi pieniędzmi” – powiedział przez telefon. “Mylisz się co do niej. ”
Jeszcze rok wcześniej przyszedłby do mnie z prośbą o kolejną pomoc. One tylko pokazały, co było miłością, a co wygodą.
Wieczorem, kiedy Ola i Dariusz odjechali, podszedłem do drzwi. Sprawdziłem kody, wymieniłem baterie w kamerze. Potem usiadłem w fotelu i nie zapaliłem światła. Następnego dnia zadzwonił adwokat.
„Ola złożyła pozew” – powiedział. „Uważa, że podmieniłeś dokumenty, żeby ją pozbawić zachowku. Twierdzi, że miała prawo do konta. ” Wiedziałem, że to kłamstwo.
Ktoś jednak musiał jej podpowiedzieć, co ma mówić. Zapytałem, kto jest jej pełnomocnikiem. Adwokat wymienił nazwisko, które znałem z dawnych lat. To była sprawa, której nie dało się rozwiązać prostą rozmową.
Dom był jedynym miejscem, które pozostało moje. I właśnie tam, przed domem, Ola stanęła z papierami, próbując wejść na moją posesję.
