Anna weszła do restauracji w złotej sukni, która łapała każde światło w pomieszczeniu. Marek zamrugał, bo przez chwilę myślał, że mu się przywidziało. Ale to była ona – Anna, jego była żona, w tej samej sukni, w której pół roku temu świętowali dziesiątą rocznicę ślubu. A obok niej szedł wysoki mężczyzna w granatowym smokingu.
Kelner poprowadził ich do stolika tuż obok, dwa metry od Marka. Anna usiadła tyłem do niego. Mężczyzna otworzył przed nią kartę menu z naturalną elegancją kogoś, kto bywa w takich miejscach codziennie. Anna uśmiechnęła się do niego tym swoim znajomym uśmiechem, który kiedyś przyprawiał Marka o szybsze bicie serca.
Marek zamówił wino, żeby mieć cokolwiek w dłoni. Kelner podszedł do stolika Anny. Mężczyzna zamówił pewnie, bez zaglądania do karty, jakby znał ją na pamięć. Anna coś odpowiedziała, a on pochylił się i powiedział jej coś do ucha.
Ona się roześmiała. Marek nie słuchał ich rozmowy, ale widział gesty. Widział, jak jej dłonie – te, które kiedyś gładziły jego twarz – spoczywają na blacie obok dłoni obcego mężczyzny. Pomyślał o ich mieszkaniu z niskimi sufitami, które Anna nazywała przytulnym.
O jej pracy nauczycielki, która dawała satysfakcję, ale nie dawała złudzeń co do finansowej przyszłości. O tym, jak wstawała rano, funkcjonowała, uśmiechała się na wywiadówce, gdy w środku czuła się jak po długiej, wyczerpującej podróży bez celu. To on podjął decyzję o rozwodzie. Powiedział jej, że potrzebuje przestrzeni, że się zagubił.
Ona patrzyła na niego tymi swoimi oczami i powiedziała tylko: „Rozumiem”. Nie zapytała, dlaczego. Nie płakała przy nim. Ale kiedy wyszła, widział, jak drżą jej ręce.
Marek myślał o tym wszystkim, siedząc w restauracji. O tym, że nie zadzwonił do syna ani razu od podpisania dokumentów. O tym, że Anna nie pytała, dlaczego, ale on i tak wiedział, że jedno pytanie wisiało w powietrzu: czy była dla niego za mało? Potem zobaczył, jak mężczyzna przy stoliku Anny podaje kelnerowi kartę.
Jak sięga po kieliszek wina, a Anna robi to samo. Ich palce na moment się stykają. Marek poczuł ucisk w klatce piersiowej, jakby ktoś ścisnął mu żebra. Powinien wyjść.
Powinien zapłacić i zniknąć, zanim ktoś go zauważy. Ale został. Bo w tym samym momencie zobaczył, jak Anna odwraca głowę w jego stronę – delikatnie, jakby coś ją tknęło. Ich spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy.
Jej uśmiech zamarł. Przez moment wyglądała, jakby chciała wstać, podejść, powiedzieć coś. Ale potem mężczyzna obok niej powiedział coś cicho, a Anna odwróciła się z powrotem, do niego, do jego spokojnych szarych oczu, do jego uśmiechu. Marek nie pamiętał, jak wyszedł z restauracji.
Pamiętał tylko, że przy stoliku obok ktoś unosił kieliszek do toastu, a Most Poniatowskiego świecił w oddali jak złota klamra spinająca dwa brzegi Wisły. Taksówka wiozła go przez most, przez centrum, przez ulicę, które znał od trzydziestu lat. Minął szkołę, w której Anna uczyła, potem kwiaciarnię, z której zawsze kupowała tulipany. Patrzył na mijane budynki i myślał o tym, że każdy z nich ma swoją historię, ale jego historia właśnie się rozpadła na kawałki.
Kierowca zapytał, czy wszystko w porządku. Marek odpowiedział, że tak. Potem patrzył na swój telefon. Na ekranie widział zdjęcie syna z wakacji – chłopiec z szerokim uśmiechem, stojący obok Anny.
Poczuł, jak coś w nim pęka. Zapłacił kierowcy i wszedł do środka. W mieszkaniu zapalił światło, usiadł na kanapie, nie zdejmując płaszcza. Syn pewnie spał o tej porze.
Ale Marek pomyślał, że niektóre telefony nie powinny czekać do rana. Że niektóre rzeczy odłożone zbyt długo stają się cięższe z każdym dniem. Wybrał numer i czekał, aż ktoś odbierze.
