Telefon zadzwonił o 7:00 rano w niedzielę. Spojrzałem na ekran — Norbert. To on dwa lata temu przeprowadzał migrację infrastruktury firmy z biurowca w centrum do nowej siedziby w Puszczykowie. Podobno wszystko poszło gładko, ale teraz coś wisiało w powietrzu.
Odebrałem. Głos Norberta był gładki, zbyt gładki. Odchrząknął, a potem zaczął mówić tak pewnie, jakby recytował wyuczoną kwestię. Powiedział, że ma poważne problemy z systemem w nowym budynku.
Coś o architekturze danych, o migracji, o błędach, które „wyszły na jaw”. Brzmiał jak ktoś, kto ćwiczył te słowa przed lustrem. — Musisz przyjechać — powiedział. — Najlepiej przed południem.
Zapytałem, o co dokładnie chodzi. Zaczął mówić o kamerach, o starym sprzęcie, o tym, że część serwerowni się spaliła. Pożar, trzy regały sprzętu, zniszczona tylna ściana. Zanim uruchomił się system zraszaczy.
Mówił tak spokojnie, że poczułem zimny dreszcz. — Ile kamer jest przypisanych do tego konta? — zapytałem. Milczenie po drugiej stronie.
Potem Norbert zaczął coś kręcić o tym, że to szczegóły, że lepiej, żebym przyjechał i zobaczył na własne oczy. Zgodziłem się, ale po rozmowie wstałem, włożyłem marynarkę i ruszyłem do kuchni. Coś mi nie pasowało. W kuchni Weronika siedziała na brzegu łóżka — nie, przepraszam, to było w sypialni.
Miała telefon przyciśnięty do ucha, odwrócona tyłem do drzwi. Wziąłem kubek do ręki. Wróciłem do gabinetu, usiadłem i zacząłem pisać. W okolicy 5:00 rano następnego dnia — nie, to było kilka dni później — wciąż byłem w tym samym gabinecie.
Usłyszałem kroki na schodach. Weronika weszła do środka. Powiedziała, że musi ze mną porozmawiać. Miała na sobie zielony sweter, który kupiła tydzień temu — pamiętam, bo zapytałem, czy nowy, a ona tylko skinęła głową.
— Norbert dzwonił do mnie — powiedziała. — Mówi, że masz problemy w firmie. Coś o pożarze, o danych. Twierdzi, że to twoja wina.
Zaśmiałem się. Wyjaśniłem, że Norbert dzwonił do mnie, że sam opowiadał o awarii, ale że to on nadzorował całą migrację. Weronika nie wyglądała na przekonaną. — On twierdzi, że to ty — powtórzyła.
Zapytałem, skąd nagle ma taką pewność. Powiedziała, że Norbert pokazał jej jakieś maile. Że niby wysłałem mu polecenia niezgodne z procedurami. Wstałem, podszedłem do okna.
Za oknem padał deszcz — drobny, męczący. Odwróciłem się do niej. — To kłamstwo — powiedziałem. — On przerzuca winę na mnie.
Weronika zacisnęła usta. — Dlaczego miałby to robić? Nie odpowiedziałem. Wiedziałem dlaczego.
Od 20 lat zajmuję się oszustwami korporacyjnymi. Znałem ten schemat. Norbert budował sobie alibi, a ja byłem najwygodniejszym celem. Przez kolejne dni wyczuwałem, że coś się zmienia.
Weronika zaczęła dzwonić coraz częściej „do pracy”. Kiedy wracałem do domu, jej telefon był zawsze ekranem do dołu. Zapytałem wprost, co się dzieje. Odpowiedziała, że nic, ale jej głos drżał.
Pewnego wieczoru Norbert przyjechał do nas. Weszli z Weroniką do salonu. Usiadł naprzeciwko mnie i powiedział, że musi coś wyjaśnić. Że podczas audytu wykryto nieprawidłowości w umowach.
Że ja je podpisałem. — Zgodnie z warunkami struktury spółki są one po prostu nierozłączne z samymi aktywami — powiedział, pochylając się do przodu. Mówił tak, jakby powtarzał wyuczoną formułę. Spojrzałem na Weronikę.
Stała przy drzwiach, skrzyżowała ramiona. — On pokazał mi dokumenty — powiedziała cicho. — Mówi, że to poważne. — To dobrowolne przyznanie się do winy — dodał Norbert, patrząc mi prosto w oczy.
Wstałem. — Chcę zobaczyć pełny nakaz. Norbert wzruszył ramionami. — Przyślę ci dokumenty.
Ale lepiej, żebyś przygotował się na konsekwencje. Kiedy wyszedł, Weronika została w salonie. Nie powiedziałem do niej nic. Poszedłem do gabinetu, otworzyłem szufladę, wyjąłem starą teczkę z danymi klientów — tę, którą chowałem na wypadek komplikacji.
Nie wrzuciłem jej z powrotem. Zadzwoniłem do Artura w niedzielę o 7:00 rano. To mój prawnik — zna wszystkie moje sprawy, w tym tę, o której nikt inny nie wie. Droga do Wąsowa zajmuje około 20 minut w spokojny niedzielny poranek.
Zawadzki zadzwonił, kiedy wracałem i przejeżdżałem przez most na Warcie. Powiedział, że Norbert złożył doniesienie do prokuratury. — Miał rację co do jednego — powiedziałem do siebie. Nie powiedziałem tego na głos.
Następnego dnia rano pojawił się nakaz. Przyszedł przez firmowy system — automatyczne powiadomienie o zawieszeniu moich praw głosu w spółce. Potem przeczytaliśmy całą dokumentację. Norbert zadbał o każdy szczegół.
Wszystko, co podpisałem w ciągu ostatnich dwóch lat, zostało tak zaprojektowane, że wyglądało na celowe wprowadzenie w błąd. To było przemyślane. Ja byłem jego osłoną. Najgorsze było to, że Weronika uwierzyła.
Przyszła do mojego gabinetu wieczorem, z telefonem w dłoni. — On mówi, że masz powiązania z firmami-widmami — powiedziała. — Że to ty stałeś za spalonym serwerem. Spojrzałem na nią.
— Wiesz, że to nieprawda. — Nie wiem już, w co wierzyć. Wyszła, nie oglądając się. Zamknąłem drzwi.
Wyjąłem z sejfu pendrive z kopia kluczowej korespondencji — tej, w której Norbert sam opisywał, jak obejść zabezpieczenia podczas migracji. Wiedziałem, że mam dowód. Pytanie brzmiało, co z nim zrobię. Usiadłem przy biurku.
Wyciągnąłem telefon i otworzyłem notatnik. Przez godzinę rozpisywałem plan, tak jak robiłem to setki razy wcześniej przy innych sprawach. Tym razem jednak chodziło o moją własną firmę i o moje małżeństwo. Kiedy skończyłem, wyjrzałem przez okno.
Na ulicy paliły się latarnie, mimo że było późno. Wiedziałem, że jutro o 10:00 mam spotkanie z radą nadzorczą. Norbert będzie tam, pewny siebie, z uśmiechem na twarzy. Wstałem i podszedłem do szafy, wyjąłem teczkę.
Potem zadzwoniłem do Weroniki, ale nie odebrała. Napisałem jej tylko jedno zdanie: „Przeczytaj to, zanim wydasz osąd”. I wysłałem jej kopię maila Norberta. Potem usiadłem z powrotem.
Wiedziałem, że to nie koniec. Ale przynajmniej zaczynałem grać we własną grę.
