Nie oddzwoniłem do Bartka. Nie błagałem. W myślach wciąż krążyłem wokół tej wiadomości, którą wysłał mi kilka godzin temu. Leżałem w łóżku, udając, że śpię, a każdy dźwięk z korytarza odbijał się echem w mojej głowie.
W końcu usłyszałem kroki. Monika weszła cicho do pokoju i szepnęła do kogoś: „Całkowicie odleciał”. Mocniej przycisnąłem telefon do ucha. Roksana podeszła prosto do mojego łóżka.
Nachyliła się i szepnęła miękko do ucha: „Chodźmy położyć cię do łóżka w tej sekundzie”. Potem zwróciła się do Bartka ostrym szeptem. Wiedziałem, że coś knują. Udawałem słabego, ale każdy ich ruch obserwowałem spod półprzymkniętych powiek.
Gdy wyszli, wstałem. Podszedłem do ciężkich dębowych drzwi. Klamka obróciła się swobodnie, ale drzwi nie drgnęły nawet o milimetr. Sięgnąłem do dolnej prawej szuflady i wyjąłem zapasowy klucz.
Przekręciłem go z cichym kliknięciem, a drzwi ustąpiły. Wszedłem do gabinetu. Na biurku leżała sterta dokumentów. Przyjrzałem się im uważnie.
To były papiery dotyczące sprzedaży posiadłości – mojej posiadłości. Zawierały autoryzacje do przetworzenia zagranicznych przelewów i sfinalizowania transakcji. Przy każdej linii podpisu widniały żółte karteczki z instrukcjami. Ale same linie były całkowicie puste.
Zrozumiałem wszystko. Syn i jego żona chcieli mnie oszukać, wykorzystując moją chorobę. Udawałem, że jestem ubezwłasnowolniony, a oni knuli, by przejąć cały majątek. Wróciłem do łóżka, zanim zdążyli się zorientować.
Następnego dnia rano obudziłem się wcześniej niż zwykle. Poszedłem do łazienki, nałożyłem obfitą warstwę kremu do golenia i przyłożyłem do twarzy nową brzytwę. Potem wszedłem do garderoby i zignorowałem luźne ubrania do rekonwalescencji. Wybrałem elegancki garnitur.
Zadzwoniłem do Mariusza, mojego zaufanego asystenta. „Potrzebuję opancerzonej limuzyny przed wejściem do posiadłości za dokładnie 20 minut. Jedziemy do centrum, do dzielnicy finansowej” – powiedziałem. „Jeszcze przed porą lunchu będę przed wejściem” – potwierdził Mariusz i rozłączył się.
Wszedłem do głównego pokoju, gdzie Bartek i Roksana siedzieli przy stole. Bartek podniósł wzrok i zapytał: „Tato, co ty wyprawiasz? ”. „Mamy dziś rano ważne sprawy do załatwienia” – odparłem chłodno.
Roksana próbowała coś powiedzieć, ale ją uciszyłem. Gdy limuzyna ruszyła, wyjaśniłem im wszystko. „Odkryłem wasze plany” – powiedziałem. „Próbowaliście mnie oszukać, ale ja was przejrzę”.
Bartek zbladł, a Roksana zaczęła się jąkać. „To nie tak” – wyjąkała. „Owszem, tak” – odparłem. Weszliśmy do biura w dzielnicy finansowej.
Tam czekał na nas mój prawnik z dokumentami. „Proponuję wyrok 20 lat, jeśli przyznacie się do winy w tej chwili” – powiedziałem do nich. „Ale ja nie przetrwam 20 lat w więzieniu o zaostrzonym rygorze” – wyszeptał Bartek, a jego głos opadł do rozpaczliwego szeptu. „To nie jest propozycja dla ciebie” – odpowiedziałem.
„To warunek, który właśnie podpisujemy”. Wyjąłem z wewnętrznej kieszeni marynarki ostatnie dokumenty. „Zrzekacie się wszelkich praw do posiadłości i firmy. Ja przejmuję kontrolę”.
Zmusiłem ich do podpisania. Podpisali, bo nie mieli wyboru. Potem zadzwoniłem po oficerów śledczych. Dwóch barczystych mężczyzn weszło do pokoju i wyprowadziło mojego syna oraz jego żonę.
Obserwowałem, jak prowadzą odprawy dla kierownictwa przez te same przezroczyste ściany, za którymi kiedyś zaaranżowałem ostateczny upadek mojego syna. Przywiozłem ich z powrotem do stolicy, ale tym razem jako więźniów. Moja posiadłość została zwrócona. Mój proces powrotu do zdrowia cudem przyspieszył.
Nie odwróciłem się, gdy ich zabierano. Po prostu zamknąłem drzwi i wróciłem do mojego biura, gotów zacząć od nowa.
