Sześć tygodni po tym, jak Daria zachorowała, stałam w jej szpitalnym pokoju i słuchałam, jak Elwira mówi: „Kiedy mieliście remont łazienki, kto pożyczył wam 10 000? ”. To nie było pytanie, tylko pierwszy strzał w wojnie, o której istnieniu nie miałam pojęcia. Pracowałam jako główna księgowa, prowadziłam dom, planowałam majówkę w Wiśle.
Nie byłam z Darią przyjaciółką od codziennych telefonów, ale byłam jej bratową. Gdy zadzwoniła, że ma nowotwór, wiedziałam, że wchodzi w nasze życie coś, czego nie da się rozpisać w tabeli. Nie chciałam dzwonić do mamy, bo wiedziałam, że za 20 minut będzie znała nazwisko dyrektora szpitala i plan mojego życia do Wielkanocy. Daria też była inna.
„Jeśli od teraz każdy będzie mówił do mnie jak do porcelany, zwariuję szybciej niż od leczenia” — powiedziała i wszyscy udawaliśmy, że to żart. Przez dni żyliśmy od telefonu do telefonu. Elwira dzwoniła do mnie w pracy z pytaniami o badania, o szpitale, o to, co zrobić dalej. A potem w sobotę pojechaliśmy do niej.
Rozmawialiśmy o leczeniu przez 20 minut, a potem Elwira wstała, poszła do szafki i wróciła z apteczką. „Jarek, pamiętasz, jak twoja żona mówiła, że odda Darii szpik? ” — zapytała. Świat stanął, gdy Elwira podeszła do mnie i powiedziała cicho, że Daria potrzebuje dawcy.
Ja już wcześniej wspominałam, że się zbadam, ale nie obiecałam niczego na sztywno. Bałam się igieł, procedur, odpowiedzialności. Ale widziałam twarz Jarka, który stał obok i patrzył na mnie, jakbym była jedyną deską ratunku. Elwira nie miała zamiaru czekać.
„Kiedy mieliście remont łazienki, kto pożyczył wam 10 000? ” — powtórzyła i poczułam, jak całe powietrze ucieka z pokoju. To był dług, o którym myślałam, że jest między nami a Jarkiem, nie między mną a jego matką. Zeszliśmy do samochodu w milczeniu.
Jarek zrobił kawę tylko dla siebie, założył koszulę i wyszedł 20 minut wcześniej niż zwykle. Ja pojechałam do pracy, ale nie mogłam się skupić. Napisałam do Ilony, bo ona miała talent do wyłapywania rzeczy, które inni przykrywali ładnymi słowami. „Pytanie brzmi nie: czy pomożesz rodzinie, tylko: czy wolno im cię zmuszać do odpowiedzi przed rozmową z lekarzem?
” — odpisała i poczułam, że ktoś wreszcie mówi o tym, co naprawdę się działo. Poszłam do ośrodka dawców, bo decyzja należała do mnie. Ale to, co zaczęło się jako moja dobra wola, szybko zamieniło się w coś, czego nie mogłam kontrolować. Jarek zamykał drzwi, gdy dzwoniła jego matka.
Elwira dzwoniła do mnie, żeby wypytywać o postępy, o wyniki, o to, czy już się zdecydowałam. Pewnego wieczoru powiedziałam mu wprost: „To twoja mama zadzwoniła do mnie kolejny raz. Nie wychowałaś mnie do żadnego obowiązku, ale weszłam do tej rodziny”. Stał w kuchni i milczał.
Potem odwrócił się i powiedział: „Miałem wtedy wyjazd do Czech. Miałem wyjazd, a potem odwrócił się do mnie i powiedział, że jedzie do Bielska”. Wtedy zrozumiałam, że to nie jest spór o szpik. To spór o to, czyje życie należy do kogo.
Elwira odwróciła się do mnie przy kolejnej wizycie w szpitalu: „Twoja mama dzwoniła do ciebie? ”. A ja wstałam i odpowiedziałam: „Naprawdę chcesz użyć jej choroby również do tej rozmowy? ”.
Przestałam do niej jeździć z tą samą częstotliwością. Przestałam odpowiadać na telefony z pytaniami o testy. Pewnego dnia Daria sama zadzwoniła do mnie. „Może wrócisz do niego” — powiedziała.
A ja zapytałam: „Do ciebie? ”. „Powiedziałaś do ciebie, nie do was” — odpowiedziała. Elwira zadzwoniła do Jarka w sobotni poranek.
Potem znalazłam kartkę od Dari, która leżała na stole. Na końcu było zdanie, które wyrwało mi ziemię spod nóg: „Nie proszę, żebyś wróciła do naszego życia”. Wróciłam do mieszkania w południe i zaczęłam pakować rzeczy do małego pokoju. Jarek wszedł do kuchni, gdy stałam nad walizką.
„Naprawdę to robisz? ” — zapytał cicho. „A ty naprawdę stoisz po jej stronie? ” — odpowiedziałam.
Odwrócił się i wyszedł bez słowa. Tego wieczoru spałam sama, wiedząc, że w tym domu toczy się wojna, a ja mam broń, której nawet nie chciałam trzymać.
