Zaledwie sekundę wcześniej sięgała do kieszeni płaszcza po klucze, gdy usłyszała jego głos w przedpokoju. Kamil twierdził, że był przedstawicielem handlowym i często odbierał telefony służbowe do późna, ale Oliwia znała ten ton – ten sam, którym mówił do niej na początku ich znajomości. Wsunęła telefon z powrotem do kieszeni i w ciszy podniosła walizkę, postanawiając nie pytać, z kim rozmawia. Pojechała do butikowego hotelu w okolicach Placu Trzech Krzyży, a Kamil wciąż nie wiedział, że wróciła do Warszawy.
Do tej pory Oliwia nie prowadziła ścisłej księgi rachunkowej, ale teraz zaczęła zapisywać każdy wydatek, każdą wspólną płatność, każdą złotówkę, którą wkładał do domowego budżetu. Myślał, że wraca do domu późno w nocy, a ona siedziała w hotelowym pokoju, układając w głowie plan. Godzinę później Oliwia weszła do swojego mieszkania. Kamil stał w kuchni przy ekspresie do kawy i zapytał, czemu tak późno.
Po śniadaniu wyszedł do biura, a ona zauważyła, że jego zapasowe klucze do piwnicy leżały na konsoli w przedpokoju. Nie mogła przestać myśleć o tym, co usłyszała poprzedniej nocy. Przewinęła w dół do danych karty kredytowej, którą dzielili, i zobaczyła rezerwacje, o których nic nie wiedziała. Nie zamierzała doprowadzać się do szału, zgadując, kogo zabawia – postanowiła działać.
Godzinę później Kamil wszedł do kuchni i rzucił, że może kupić coś w drodze do domu, bo lodówka świeci pustkami. Oliwia odpowiedziała spokojnie, że używają tej karty do wszystkiego razem, a on tylko od czasu do czasu dorzuca do nich jakieś pieniądze. Pracuję jako specjalistka do spraw zarządzania ryzykiem finansowym – przypomniała mu, gdy uniósł brew. Wstał, chwycił kluczyki do samochodu z blatu i wyszedł frontowymi drzwiami, nie mówiąc do widzenia.
Dziś po prostu wróciła do swojego arkusza kalkulacyjnego, ale w jej głowie rodził się już plan. Tego wieczoru wrócił do domu znacznie później niż zwykle, a Oliwia zapytała, czy może wyśle mu SMS-em listę zakupów. Kamil odwrócił się na pięcie i pomaszerował z powrotem do salonu, nie odpowiadając. Zostało 17 dni do rocznicy ich ślubu, a ona wydrukowała potwierdzenie rezerwacji w Juracie i wsunęła je do czerwonej teczki.
Tak – powiedziała do siebie, a następnie wpisywała kolejne pozycje do arkusza inwentaryzacyjnego. Każde zdjęcie, każdy paragon, każda wspólna rzecz trafiała do albumu w chmurze z sygnaturą czasową. W piątek rano Kamil wtargnął do gabinetu w poszukiwaniu ładowarki do iPada i zapytał, co to do cholery jest pudło numer cztery. Zawsze wraca do pieniędzy, kiedy matematyka się nie zgadza – pomyślała, ale odpowiedziała, że to tylko stare rzeczy.
Tej nocy przeniosła się do głównej łazienki. Spakowała wszystkie jego zapasy, zostawiając mu tylko szczoteczkę do zębów, dezodorant i codzienny żel do mycia twarzy. Menedżer magazynu podał jej kod do bramy i klucz do mosiężnej kłódki, a po powrocie do mieszkania powietrze wydawało się lżejsze. W środę wieczorem Kamil wszedł do gabinetu i zamarł w drzwiach, patrząc na puste półki.
Oliwia stała przy kuchennym blacie, krojąc paprykę, i powiedziała, że nie wyrzuciła ani jednej rzeczy do śmieci. Kamil wszedł głębiej do pokoju, skanując kąty, i zapytał, gdzie to wszystko jest. Zostało 9 dni do rocznicy. Jesteś po prostu zazdrosny, tylko nie chcesz się do tego przyznać – powiedziała, nie podnosząc wzroku.
Kamil natychmiast odwrócił telefon ekranem do dołu, gdy zadzwonił klient, i wycofał się do sypialni. Zuzanna, jej przyjaciółka, stukając designerskim piórem w notes, wyjaśniła, że to typowe zachowanie. Tego wieczoru Kamil wrócił do domu niewiarygodnie późno, a Oliwia już spała. Rano zapisała hasło do zaszyfrowanego pliku na karteczce samoprzylepnej i przykleiła ją do monitora.
Zostały 4 dni do rocznicy, a on w końcu zobaczył teczkę na biurku. Co to do cholery jest? – zapytał, trzymając formalne wezwanie do opuszczenia lokalu w terminie 30 dni. Oliwia wyjaśniła, że jeśli będzie musiał wejść do lokalu wcześniej, najpierw napisze do niej po zgodę.
Zdezorientowany zapytał, co to wszystko znaczy. Zadzwonić do ślusarza, przeprogramować kod do domofonu, potwierdzić przekazanie magazynu, lunch z Zuzą – wyliczyła, odwracając telefon ekranem do dołu. Kamil stał nieruchomo, patrząc na nią, jakby widział ją po raz pierwszy. To było znaczne ulepszenie w stosunku do różowego domku, który kiedyś nazywali wspólnym.
Czy naprawdę potrzebujemy do tego przyzwoitki? – zapytał z ironią, ale Oliwia odpowiedziała, że czynsz jest opłacony do końca miesiąca, a on będzie musiał osobiście udać się do biura, aby przepisać umowę na siebie lub opróżnić magazyn do 31. Zawsze optymalizujesz harmonogram co do sekundy – dodała, wręczając mu elektroniczny pilot do garażu. Próbowałem do niej zadzwonić z hotelu tamtej nocy – powiedział nagle, ale Oliwia nie zapytała, do kogo.
Podniósł dwa pudła, zaniósł je do windy i zniknął. Tydzień później Oliwia wsiadła na prom do Juraty, a Kamil został sam jak palec, trzymając rachunek za życie, na które tak naprawdę nigdy nie wiedział, jak sobie pozwolić.
