W tamten wtorek pojechałem swoim dużym autem do pracowni Dominika. Przyleciała do miasta tydzień temu, żeby pomóc w przygotowaniach do ślubu. Przycisnąłem ucho płasko do chłodnego drewna, marszcząc czoło w ciemności. Moje myśli pobiegły z powrotem do planów podróży poślubnej.
A potrzebował, abym ślepo zrzekł się swoich praw, żebym nie mógł interweniować, gdy przywiozą ją do zagranicznego szpitala podłączoną do aparatury podtrzymującej życie. Zamierzałem rozerwać Patryka na strzępy kawałek po kawałku, dopóki nie przyzna się do wszystkiego, do wszystkich rodziców, którzy tego słuchają. Wszedłem do windy i wcisnąłem przycisk najwyższego piętra. Ponownie sięgnął do teczki i wyciągnął pismo z banku.
Musisz znaleźć punkty naprężeń, a do tego potrzebujesz dostępu. Zadzwoniłem do córki i skłamałem. Patrzyłem, jak Patryk prowadzi ją do swojego sportowego samochodu. Z banku pojechałem do niepozornego biurowca na przemysłowych obrzeżach miasta.
Wróciłem do domu, spakowałem dużą torbę do golfa i celowo zadzwoniłem do Maj. Przełknąłem żółć podchodzącą mi do gardła. Nie poleciałem do Marbelli. Wypożyczyliśmy niepozornego sedana i ruszyliśmy prosto do serca trójmiasta.
Adres należał do zrujnowanego opuszczonego pawilonu handlowego. Henryku powiedział, a jego głos zniżył się do chropowatego szeptu. Mój wzrok zjechał na sam dół do podpisów. Lot do stolicy był potwornie cichy.
Obliczałem martwe punkty kamer, przygotowując się do akcji. Gdy tylko koła dotknęły płyty warszawskiego lotniska, Wiktor otworzył laptopa i uzyskał dostęp do oprogramowania śledzącego sygnały komórkowe, którego używał do namierzania zbiegów finansowych. Wślizgnąłem się do windy towarowej i wjechałem nią na najwyższe piętro, do strefy luksusowych penthousów, a tętno łomotało mi o żebra niczym miarowy, rytmiczny bęben. Wyciągnąłem z kieszeni mały napinacz i wytrych do obejścia mechanizmu.
Wszedłem do środka, bezszelestnie zamykając je za sobą. Ściana za jego machoniowym biurkiem była o blisko 20 cm. Sięgnąłem do sejfu i wyciągnąłem małą czarną plastikową tackę. Wepchnąłem plastikową tackę z powrotem do sejfu.
Skierował się bezpośrednio do swojego biura. To była bezbłędnie zaprojektowana, niemożliwa do wykrycia metoda egzekucji. Sięgnąłem do klamki, a moje mięśnie były napięte do granic możliwości od morderczych zamiarów. Miałem do czynienia z wysoce doświadczonym, wyrachowanym i metodycznym seryjnym mordercą.
Naszpikowujesz go materiałami wybuchowymi i czekasz, aż wejdą do środka. W ciągu 20 minut siedziałem już w jego bezpiecznym, dźwiękoszczelnym gabinecie. Gdy Patryk puścił moją dłoń, Weronika podpłynęła do nas. Bezbłędnie odgrywał rolę oddanego partnera, od czasu do czasu pochylając się, by pocałować bladą twarz Maj lub wyszeptać jej do ucha fałszywe słowa otuchy.
Powoli odpychał swoje krzesło do tyłu, przygotowując się do ucieczki w kierunku najbliższego wyjścia ewakuacyjnego. Sięgnąłem głęboko do kieszeni marynarki, wyciągając telefon komórkowy. Projektor głośno kliknął, przewijając prezentację do następnego slajdu. Głowa Maj gwałtownie odskoczyła do góry.
Zrozumiał, że wszedł na ślepo prosto do rzeźni. Z całej siły odkopnęła do tyłu swoje aksamitne krzesło. Ujawniłem, że trzy dni temu włamałem się do ich rzekomo niemożliwego do zdobycia luksusowego penthausu, podczas gdy oni byli całkowicie pochłonięci swoimi oszukańczymi przygotowaniami do ślubu. Którego używał do potajemnego zamawiania tych zabójczych substancji.
Wyciągnąłem wolną rękę do maj. Wsiedliśmy do cichego, bezpiecznego wnętrza czekającego auta, całkowicie gotowi, by w końcu wrócić do domu i bezpiecznie rozpocząć resztę naszego życia.
