Wszedłem do restauracji i od razu zobaczyłem Beatę przy stole. Cała rozpromieniona, w białej sukni, poprawiała kwiaty w wazonie. Uśmiechnęła się do mnie tak, jakby właśnie wygrała życie. Nie wiedziała, że za dwie minuty wszystko runie.
Zaczęło się niewinnie. Wujek Wiesław zawsze pojawiał się bez zapowiedzi, jakby miał klucz nie tylko do mieszkania moich rodziców, ale i do naszego życia. Kiedy wprowadziłem się do własnego mieszkania, myślałem, że to początek czegoś dobrego. Byłem po trzydziestce, miałem pracę, miałem plan.
A potem poznałem Beatę. Powiedziała „tak”, zanim skończyłem zadawać pytanie. Zadzwoniłem do mamy, ojciec tylko chrząknął i stwierdził, że narzeczona musi jeść porządnie, więc niech przyjdzie na niedzielny obiad. Wszystko grało.
Myślałem, że znalazłem kobietę, która pasuje do mojego życia jak ulał. Obecności wujka Wiesława na tym obiedzie nie zauważyłem od razu. Siedział przy stole, jadł, pił, ale coś w nim było nie tak. Patrzył na Beatę w specyficzny sposób.
Później zrozumiałem, że to nie była sympatia. Pewnego wieczoru Beata ściszyła pilotem telewizor i przytuliła się do mnie mocno, twarzą w mojej szyi. Zapytałem ją o wujka. Nic nie odpowiedziała.
Potem wymusiłem z niej zdanie: „Kiedyś mieszkałam w Radomiu”. I tyle. Rano wróciłem do rodziców po dokumenty, a przy jednym ze starych formularzy znalazłem adres do korespondencji sprzed lat. Radom.
Pojechałem tam. Wpuścili mnie do środka, choć nikt nie wiedział, jak się zachować. Halina i Ryszard, starsze małżeństwo, patrzyli na mnie z trwogą. Beata ich prosiła o sto pięćdziesiąt tysięcy na wesele.
Oni mogli dać dwadzieścia pięć. Powiedziała im, że jest w ciąży. Nie była. Halina wstała od stołu, wyszła do pokoju i wróciła z pudełkiem.
Zwrot do nadawcy. Listy, które Beata pisała przez lata, wszystkie wracały. Płakała, błagała, ale oni nie mogli dać więcej. A ona im groziła, że zniknie.
I zniknęła. Wróciłem do Warszawy. Beata uśmiechnęła się do mnie, dotknęła mojej dłoni i wróciła do planowania wesela. Planowałem zemstę.
Następnego dnia pojechałem znowu do Radomia. Ustaliliśmy wszystko z Ryszardem. Kiedy wyślę wiadomość, wchodzą do sali. Nie pytają, nie czekają.
Po prostu wchodzą. W dniu wesela siedziałem przy stole twarzą do wejścia. Beata uśmiechnęła się do mnie promiennie. Wziąłem telefon pod stołem i wysłałem jedno słowo.
Drzwi się otworzyły. Stanęli w nich Halina i Ryszard. Zapadła cisza. Beata zbladła.
Odwróciłem się do jej rodziców i powiedziałem: „To nie jest dekoracja do zdjęć”. Potem wyjąłem z kieszeni pierścionek zaręczynowy, który oddawała mi do dopasowania kilka dni wcześniej. Położyłem go na stole. „Mierzy się człowieka tym, jak traktuje ludzi, którzy go kochali, zanim miał cokolwiek do pokazania światu”.
Wziąłem bukiet z wazonu i podszedłem do Haliny. Dałem jej kwiaty. Ojciec podszedł do Ryszarda. Nikt nie podszedł do Beaty.
Stała sama, w białej sukni, wśród rozkładanych krzeseł.
