„Proszę pani, czy pani mnie słyszy? ” – głos pielęgniarki docierał do mnie jak przez grubą warstwę waty. Leżałam na szpitalnym łóżku, sparaliżowana i bezradna, a jedyne, co mogłam zrobić, to patrzeć na sufit i wsłuchiwać się w pikanie kardiomonitora. To, co miało być rutynową wizytą kontrolną w szpitalu, zamieniło się w koszmar, z którego nie mogłam się obudzić.
Zauważyłam ich wcześniej – Weronikę, moją szwagierkę, i doktora Dariusza, który od lat prowadził moją rodzinę. Stali przy drzwiach, szeptali coś do siebie, a potem podeszli do mojego łóżka z uśmiechami na twarzach. „Nie martw się, kochanie” – powiedziała Weronika, głaszcząc mnie po dłoni, w którą wbity był wenflon. „To tylko wzmocnienie dawki leków, poczujesz się lepiej.
”
Ale ja czułam, że coś jest bardzo nie tak. Kiedy Dariusz wyciągnął z kieszeni fartucha szklaną fiolkę z gęstą, czarną cieczą, mój żołądek ścisnął się ze strachu. „To nowy lek, bardzo skuteczny” – wyjaśnił spokojnie, ale jego oczy zdradzały coś zupełnie innego. Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić, poczułam ukłucie w wenflonie, a potem fala zimna zaczęła rozchodzić się od mojej dłoni, wędrując w górę ramienia.
„Widzisz, kochanie” – Weronika pochyliła się nad moim uchem, a jej szept był jak brzytwa. „Twój głupi mężulek jest do niczego. Bardzo łatwo było się go pozbyć. ” Chciałam krzyczeć, ale moje ciało odmawiało posłuszeństwa.
„A teraz ty musisz zniknąć, żebyśmy mogli przejąć wszystko. ”
Monitor przyśpieszył, potem zaczął gubić rytm. Weronika uśmiechała się szeroko, podczas gdy Dariusz obserwował moje reakcje z zimną obojętnością. Czułam, jak płyn wnika głębiej do mojego krwiobiegu, atakując nerwy, odbierając mi ostatnie resztki świadomości.
Ale zamiast się poddać, coś we mnie się zapaliło – dzika, zwierzęca wola przetrwania. Istniała jedna osoba, która mogła mnie uratować – młoda pielęgniarka, która opiekowała się mną od rana. Zauważyłam, że patrzy na Weronikę i Dariusza z niepokojem, ale bała się cokolwiek powiedzieć. Musiałam dać jej znak, że dzieje się coś strasznego, że potrzebuję pomocy.
Kiedy Weronika odwróciła się, żeby porozmawiać z Dariuszem, skupiłam całą swoją wolę na prawej dłoni. Nerwy krzyczały z bólu, ale powoli, centymetr po centymetrze, udało mi się poruszyć palcem. Pielęgniarka to zauważyła. „Proszę pani?
” – zapytała, zbliżając się. Weronika odwróciła się gwałtownie. „Nic jej nie jest, po prostu śpi” – syknęła. Ale pielęgniarka widziała to, co ja – wciąż poruszający się palec, znak, że żyję i że walczę.
Zanim zdążyły zareagować, z całej siły uderzyłam ręką w szklaną butelkę na stoliku. Huk był ogłuszający. Pielęgniarka krzyknęła, a Weronika zaklęła szpetnie. Drzwi na korytarzu otworzyły się z hukiem – ktoś nadbiegał.
„Co się tutaj dzieje? ” – usłyszałam głos lekarza dyżurnego. Weronika próbowała coś wyjaśnić, ale pielęgniarka już chwyciła butelkę z czarną cieczą i wyciągnęła ją przed siebie. „To ona!
” – krzyknęła. „To ona próbowała ją zabić! ”
Spojrzałam na Weronikę, która nagle pobladła. Uśmiechnęłam się słabo, wiedząc, że to dopiero początek.
Bo wiedziałam, że w tej fiolce była nie tylko trucizna, ale i dowód, który mógł zniszczyć ich oboje. Ale zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, świat zawirował i zapadła ciemność.
