Szymon nie zadzwonił tej nocy drugi raz.
To było dziwniejsze niż jego krzyk.
Przez trzy lata, kiedy coś działo się nie po jego myśli, telefon natychmiast zaczynał żyć własnym życiem. Dziesięć połączeń. Piętnaście wiadomości. Pretensje. Groźby. Błagania. A czasem ta jego charakterystyczna cisza, po której następowała wiadomość zaczynająca się od:
„Litka, przecież jesteśmy małżeństwem…”
Tym razem telefon milczał.
A ja wiedziałam dlaczego.
Szymon właśnie odkrywał, że małżeństwo nie oznacza bezterminowego dostępu do cudzych pieniędzy.
Noc spędziłam u ojca.
O piątej trzydzieści rano Janusz już krzątał się w kuchni. Pachniało kawą i świeżym chlebem. Stałam przy oknie w jego starym szlafroku, patrząc na ogród, kiedy telefon zawibrował.
Jedna wiadomość.
Od Szymona.
„Musimy porozmawiać. Natychmiast.”
Popatrzyłam na ekran.
Nie odpisałam.
Po dwóch minutach przyszła druga.
„Nie możesz mi tego zrobić.”
Uśmiechnęłam się gorzko.
Jeszcze wczoraj to ja miałam być tą, która „nie może” czegoś zrobić.
Nie mogłam odmówić pieniędzy Weronice.
Nie mogłam odmówić 200 zł na taksówkę.
Nie mogłam odmówić sprzedaży samochodu.
Nie mogłam odmówić kolejnego przelewu.
Ale kiedy zabrałam rzeczy, które sama kupiłam, nagle okazało się, że istnieją granice.
Tylko że były to granice, których Szymon nigdy wcześniej nie musiał zauważać.
— Nie śpisz? — zapytał ojciec, stawiając przede mną kubek.
— Śpię od trzech godzin.
— To nie jest sen.
— Dla mnie wystarczy.
Janusz usiadł naprzeciwko.
— Dzwonił?
Podałam mu telefon.
Przeczytał wiadomości i prychnął.
— Zaczyna rozumieć.
— Jeszcze nie.
— Co masz na myśli?
Spojrzałam na niego.
— On nadal myśli, że problemem są meble.
Ojciec przez chwilę milczał.
— A problemem jest?
— To, że nie ma już kogo doić.
Janusz skinął głową.
— No. To dopiero zaboli.
O 7:12 dostałam kolejną wiadomość.
Tym razem była dłuższa.
„Litka, rozumiem, że jesteś zdenerwowana. Ale zabranie wszystkiego z mieszkania było przesadą. Meble, sprzęty, telewizor, podłoga… To jest też mój dom. Nie możesz po prostu wynieść połowy mieszkania. Oddaj rzeczy i wtedy porozmawiamy spokojnie.”
Przeczytałam ją dwa razy.
Nie było tam ani jednego słowa o tym, że przeprasza.
Ani jednego pytania, czy nic mi się nie stało.
Ani jednej refleksji nad tym, dlaczego do tego doszło.
Było tylko:
oddaj.
Jakby nadal wydawał polecenia.
Otworzyłam komputer.
Dorota czekała już na moje połączenie.
— Dostałaś wiadomość?
— Tak.
— I?
— Chce zwrotu.
Dorota parsknęła śmiechem.
— Oczywiście, że chce.
— Co robimy?
— Niczego nie oddajesz pod wpływem emocji. Masz paragony, faktury, zdjęcia sprzed remontu, potwierdzenia przelewów?
— Wszystko.
— Dobrze. Dzisiaj składamy pozew.
Poczułam ścisk w żołądku.
— Dzisiaj?
— Dzisiaj.
— Myślałam, że najpierw trzeba…
— Litka.
Dorota przerwała mi stanowczo.
— Ty już nie jesteś na etapie myślenia, czy odejść. Ty jesteś na etapie zabezpieczania się przed człowiekiem, który właśnie odkrył, że jego źródło finansowania przestało działać.
Oparłam się o krzesło.
— Masz rację.
— I jeszcze jedno.
— Co?
— Sprawdź, co zrobił z tymi 8000 zł.
Zmarszczyłam brwi.
— Weronika?
— Tak.
— Po co?
Dorota uśmiechnęła się.
— Bo jestem prawniczką. A ty jesteś kobietą, która właśnie nauczyła się patrzeć na liczby.
O 8:03 otworzyłam profil Weroniki.
Nie musiałam długo szukać.
Pierwsze zdjęcie pojawiło się dwadzieścia minut wcześniej.
Lotnisko.
Walizka.
Beżowy płaszcz.
Nowe okulary przeciwsłoneczne.
A pod zdjęciem:
„W końcu trochę spokoju. Kuba zasługuje na zdrowie i szczęśliwe dzieciństwo. Zaczynamy terapię nad morzem.”
Przewinęłam niżej.
Drugie zdjęcie.
Weronika przy kawie.
Trzecie.
Strefa VIP na lotnisku.
Czwarte.
Nowa walizka.
Piąte.
Zdjęcie Kubusia, który uśmiechał się od ucha do ucha.
Nie wyglądał jak dziecko walczące o oddech.
Wyglądał jak dziecko jadące na wakacje.
Potem zobaczyłam coś jeszcze.
Oznaczenie hotelu.
Turcja.
Pięć gwiazdek.
Ultra all inclusive.
Zrobiłam zrzut ekranu.
Dorota odpisała niemal natychmiast.
„No proszę.”
— To nie jest żaden ośrodek medyczny — powiedziałam.
— Wiem.
— To hotel.
— Też wiem.
— Szymon zapłacił za wakacje.
— Nie.
— Co?
— Szymon zapłacił za wakacje, ale ty zapłaciłaś za jego przekonanie, że może być bohaterem.
Zamilkłam.
Dorota dodała:
— I właśnie dlatego pozew musi wyjść dzisiaj.
W tym samym czasie Szymon siedział w pustym mieszkaniu.
Wiedziałam to, bo zadzwonił do mnie przez komunikator.
Nie odebrałam.
Dzwonił drugi raz.
Trzeci.
Czwarty.
Potem przyszedł film.
Otworzyłam.
Szymon stał na środku pustego salonu.
W tle widziałam beton.
Gołe ściany.
Samotną żarówkę.
— Litka — powiedział.
Głos miał zachrypnięty.
— To już nie jest śmieszne.
Przesunął kamerę.
— Zabierz to z powrotem.
Obrócił telefon w stronę kuchni.
— Nie mam nawet gdzie ugotować jedzenia.
Potem wrócił do siebie.
— Możemy się dogadać.
Pauza.
— Oddasz kuchnię, telewizor i łóżko. Resztę sobie zatrzymaj.
Prawie się roześmiałam.
Jeszcze wczoraj wszystko było jego.
Dzisiaj był gotowy negocjować.
Nie odpisałam.
Po kilku minutach pojawiła się kolejna wiadomość.
„Jeżeli nie wrócisz, będę musiał zgłosić to na policję.”
Pokazałam Dorocie.
— Niech zgłasza — powiedziała.
— Jesteś pewna?
— Bardziej niż czegokolwiek.
— A jeśli naprawdę przyjedzie policja?
— To pokażesz dokumenty.
— A jeśli powie, że go okradłam?
Dorota spojrzała na mnie przez kamerę.
— Litka, człowiek, który przez dwa tygodnie uważał, że może wysyłać całe wynagrodzenie siostrze, właśnie grozi policją kobiecie, która wyniosła z mieszkania własne rzeczy. To nie jest jego najmocniejszy moment.
O 10:41 zadzwoniła teściowa.
Krystyna.
Nie odebrałam.
Po chwili telefon zawibrował ponownie.
Tym razem wiadomość głosowa.
Odsłuchałam.
— Litka! Co ty wyprawiasz?! Szymuś siedzi sam w pustym mieszkaniu! Jak mogłaś mu to zrobić?! To jest jego dom! On tam spłaca kredyt!
Zatrzymałam nagranie.
Ojciec siedział obok mnie i pił kawę.
— Chcesz odpowiedzieć?
— Nie.
— Dobrze.
— Tato?
— Tak?
— Chyba pierwszy raz w życiu nie mam potrzeby nikomu się tłumaczyć.
Uśmiechnął się.
— To znaczy, że dorosłaś.
O 11:17 dostałam wiadomość od Weroniki.
To było zaskakujące.
„Litka, nie wiem, o co ci chodzi. Szymon powiedział, że między wami jest kryzys. Nie mieszaj mnie w swoje małżeństwo.”
Patrzyłam na ekran.
Potem pojawiła się druga.
„I oddaj mu rzeczy. To naprawdę przesada.”
Trzecia przyszła po kilku sekundach.
„Szymon zawsze był dla mnie dobrym bratem. Nie zasłużył na takie traktowanie.”
Odłożyłam telefon.
Nie odpowiedziałam.
Po pięciu minutach pojawiło się zdjęcie.
Weronika siedziała przy hotelowym basenie.
W tle morze.
Na stole drink.
Podpis:
„Nowy początek.”
Zaśmiałam się.
Nie dlatego, że było mi do śmiechu.
Tylko dlatego, że po raz pierwszy zobaczyłam cały mechanizm.
Weronika nie uważała Szymona za brata.
Uważała go za źródło.
A Szymon uważał mnie za zaplecze tego źródła.
Tylko że źródło właśnie wyschło.
O 13:30 złożyłam pozew.
Palec zawisł nad przyciskiem.
Przez sekundę pomyślałam o pierwszych dniach naszego małżeństwa.
O mieszkaniu bez mebli.
O pierwszej kawie wypitej na kartonie.
O tym, jak Szymon wtedy powiedział:
— Zrobimy tutaj piękny dom.
I przez chwilę naprawdę wierzyłam, że mówił o nas.
Kliknęłam.
Dokument wysłany.
Poczułam ulgę.
Nie szczęście.
Nie triumf.
Ulgę.
Jak człowiek, który po latach dźwigania ciężkiej walizki w końcu stawia ją na ziemi.
Wieczorem Szymon przyjechał pod dom mojego ojca.
Janusz zobaczył go pierwszy.
— Jest.
Serce uderzyło mi mocniej.
— Sam?
— Sam.
Wyszłam na ganek.
Szymon stał przy bramie.
Nie wyglądał już jak człowiek, który rano chciał negocjować.
Miał podkrążone oczy.
Pomarszczoną koszulę.
W ręku trzymał kopertę.
— Litka.
Nie odpowiedziałam.
— Chcę tylko porozmawiać.
— Rozmawialiśmy przez trzy lata.
— Nie. Wtedy ja mówiłem, a ty słuchałaś.
Zrobiłam krok w jego stronę.
— I czego teraz chcesz?
Przełknął ślinę.
— Chcę, żebyś wróciła.
— Do pustego mieszkania?
— Do mnie.
Pierwszy raz tej nocy zabrzmiało to niemal szczerze.
Prawie.
— Szymon, ty nie chcesz mnie.
— Chcę.
— Nie.
Pokręciłam głową.
— Chcesz wygody, którą miałeś dzięki mnie.
Zacisnął szczękę.
— To nieprawda.
— Naprawdę?
Wyjęłam telefon.
Pokazałam mu zdjęcie Weroniki przy basenie.
— Wiesz, gdzie jest twoja siostra?
Zbladł.
— To…
— Turcja.
Milczał.
— Pięciogwiazdkowy hotel. Ultra all inclusive. „Terapia zdrowotna”.
Szymon patrzył na ekran.
— Ona powiedziała, że to ośrodek…
— Wiem, co powiedziała.
— Może hotel jest częścią…
— Szymon.
Przerwałam mu.
— Posłuchaj siebie.
Zapadła cisza.
Po chwili zapytałam:
— Wysłałeś jej dzisiaj pieniądze?
Nie odpowiedział.
— Ile?
— Jeszcze tysiąc.
Zaśmiałam się cicho.
— Oczywiście.
— Litka…
— Widzisz? Nawet teraz.
— Co?
— Nadal ją finansujesz.
Spojrzał na mnie bezradnie.
— To była ostatnia prośba.
— Tak?
— Potrzebowała pieniędzy na lekarstwa.
— Na co?
Zawahał się.
I wtedy jego telefon zadzwonił.
Spojrzał na ekran.
Weronika.
Odebrał.
— Halo?
Słuchał.
Jego twarz zmieniała się z każdą sekundą.
Najpierw zdziwienie.
Potem niedowierzanie.
Na końcu coś, czego nigdy wcześniej u niego nie widziałam.
Strach.
— Co?
Chwila ciszy.
— Jak to?
Zrobił krok do tyłu.
— Ale przecież dopiero co…
Rozłączył się.
Patrzył na mnie.
— Ona…
— Co?
— Kupiła mieszkanie.
Nie powiedziałam nic.
— Wróciła do Polski?
— Nie.
— Więc gdzie?
Szymon przełknął ślinę.
— Kupiła apartament nad morzem.
Poczułam, jak wszystkie elementy układanki wskakują na swoje miejsce.
Nie była biedna.
Nie była bezradna.
Nie była nawet szczególnie przestraszona.
Po prostu znalazła człowieka, który zawsze zapłaci.
I właśnie tym człowiekiem był mój mąż.
Szymon osunął się na ławkę przed bramą.
— Ona mnie wykorzystała.
Spojrzałam na niego spokojnie.
— Nie.
— Jak to nie?
— Ona wykorzystała cię dlatego, że jej na to pozwalałeś.
Podniósł głowę.
— A ty?
— Co ja?
— Ty mnie też zostawiasz?
Popatrzyłam na człowieka siedzącego przede mną.
Jeszcze niedawno był moim mężem.
Teraz był tylko człowiekiem, który wreszcie zobaczył rachunek za własne decyzje.
— Nie, Szymon.
Pokręciłam głową.
— To ty mnie zostawiłeś. Za każdym razem, kiedy wybierałeś ją zamiast nas.
Odwróciłam się i weszłam do domu.
Za plecami usłyszałam jego głos:
— Litka!
Nie zatrzymałam się.
— Dokąd mam teraz pójść?
Stanęłam na chwilę.
Nie odwróciłam głowy.
— Do Weroniki.
Zapadła cisza.
— Przecież to twoja rodzina.
I zamknęłam drzwi.
Tej nocy Szymon wrócił do pustego mieszkania.
Nie miał już kuchni.
Nie miał telewizora.
Nie miał kanapy.
Nie miał nawet porządnego łóżka.
Ale miał coś, czego wcześniej nie miał nigdy.
Czas.
Czas na myślenie.
Położył telefon na betonowej podłodze.
Ekran rozświetlił ciemność.
Jedna wiadomość od Weroniki:
„Braciszku, musisz mi jeszcze pomóc. Mam teraz naprawdę duży problem.”
Szymon patrzył na nią długo.
Tym razem jednak nie odpisał od razu.
Po raz pierwszy w jego życiu ręka zawisła nad ekranem.
I po raz pierwszy zaczął się zastanawiać:
„A jeśli Litka miała rację?”
To pytanie było dla niego groźniejsze niż puste mieszkanie.
Bo jeśli odpowiedź brzmiała „tak”, musiałby przyznać coś jeszcze.
Nie stracił żony przez pieniądze.
Stracił ją, ponieważ przez lata mylił miłość z obowiązkiem, rodzinę z bankiem, a własną hojność z prawem do decydowania o cudzym życiu.
A najgorsze dopiero miało nadejść.
Następnego ranka do jego drzwi zapukał komornik.
I tym razem Szymon nie miał już ani żony, ani oszczędności, ani nawet mebli, za którymi mógłby się schować.
Miał tylko kredyt.
I jedną siostrę, która właśnie przestała odbierać jego telefony.
