Ulica Złota była jeszcze pusta, kiedy Zofia Krawczyk wyszła z metra i stanęła przed wejściem do wieżowca Nexum Tower. Zawsze przychodziła do biura pierwsza i wychodziła ostatnia. Był człowiekiem, którego samo wejście do sali konferencyjnej zmieniało atmosferę. Nie chciała być problemem do rozwiązania.
Przez ułamek sekundy pomyślała, żeby odmówić, odwrócić się, wejść do windy i wyjść z tego budynku, zanim cokolwiek zdąży ją zatrzymać. Ale jej nogi przyniosły ją do gabinetu, zanim podjęła świadomą decyzję. Za oknami Warszawa powoli budziła się do życia. „Dobrze, dokumenty kadrowe gotowe do jutra” – powiedziała, a potem odwróciła się i wyszła.
Tej samej nocy spakowała dwie walizki, zadzwoniła do cioci Hanny, jedynej osoby, której ufała, i kupiła bilet na autobus. Gdy wokół zostały tylko pola i ciemność, przyłożyła dłoń do brzucha. W nowym miejscu układała naczynia, zawijała je w papier, uśmiechała się do klientów, parzyła herbatę. W drodze powrotnej do Kazimierza patrzyła przez szybę na zamarznięte pola.
To Marzena zaproponowała jej dołączenie do grupy kobiet organizujących jarmark bożonarodzeniowy. Listy do dziecka, które jeszcze nie istniało jako coś więcej niż obietnica. Właśnie wtedy, gdy wróciła do domu z tym sweterkiem w torbie i herbatą w dłoni, usiadła przy oknie i patrzyła na rzekę, zobaczyła samochód – czarny, duży, z warszawskimi numerami rejestracyjnymi. Wysiadł z niego on, w casualowej kurtce zamiast garnituru.
Patrzył na jej dom, a potem wrócił wzrokiem do niej. „Niech pan wróci do Warszawy” – powiedziała. Weszła z powrotem do środka i zamknęła drzwi. Nie chciała być problemem do zarządzania.
Zatrzymał się w małym pensjonacie przy ulicy Nadwiślańskiej, z drewnianymi podłogami i widokiem na rzekę – tak odległym od jego apartamentu na Mokotowie, że mógłby należeć do innego świata. Ale trzeciego ranka, gdy wyszła po świeże bułki do piekarni przy rynku, znalazła go siedzącego na ławce przy fontannie, z kubkiem kawy z kiosku. Adrian szedł obok niej bez pośpiechu, bez telefonu w dłoni, bez tej aury nieustannej gotowości do działania. Ekspres do kawy zasyczał, gdy wróciła do domu.
Zamiast listów do dziecka, leżały kilka stron z zapiskami o Kazimierzu – o tym, co chciałaby tu zbudować. Powiedział: „Nie potrzebujesz do tego niczyjej pomocy, jeśli nie chcesz, ale jeśli kiedyś zechcesz – jestem”. Nie powiedział: „Przeprowadź się z powrotem do Warszawy”. Odpowiedział spokojnie, bez dramatyzmu, jak ktoś, kto przyznaje się do czegoś, nad czym długo siedział.
Adrian odwrócił się do niej i uśmiechnął. Wróciła do domu z ciocią Hanną tego wieczoru spokojna – spokojniejsza niż od wielu miesięcy. Usiadła przy piecu, otworzyła zeszyt na nowej stronie i napisała list do dziecka.
