Maciej czasem wpadał do mojej pracowni, gdy byłam zajęta przy maszynie do szycia. Przestał, kiedy zaczęłam pracować. Wtedy poczułam, jak krew uderza mi do głowy – coś było nie tak. Pewnego wieczoru Maciej wszedł do kuchni, otworzył lodówkę i wyjął piwo.
Otworzyłam butelkę i nalałam do szklanek. Usiedliśmy przy stole, a on powiedział, że musi jechać w podróż służbową. Zapytał, czy mogłabym zaopiekować się dziećmi. Następnego dnia rano, kiedy Maciej wyszedł do pracy, zadzwoniłam do mojej przyjaciółki Krystyny.
Powiedziała, że zaprasza mnie na weekend. Wróciłam do domu z poczuciem, że muszę coś zmienić. Zapłaciłam gotówką, podziękowałam pani za kasą i wróciłam do domu. Maciej wszedł do kuchni z kilkoma torbami pełnymi zakupów.
Beata zadzwoniła do drzwi punktualnie o 13:00. Maciej zaprosił ją do kuchni, gdzie nakrywał do stołu. Maciej i ja mamy teraz nowy system. Maciej nalał wina do kieliszków i podał jeden Beacie.
Potem idę do pracowni i szyję przez 6 godzin. Maciej wstał od stołu i powiedział: „Idę do salonu. ” Kiedy Beata zbierała się do wyjścia, podeszła do brata i powiedziała: „Maciek, przemyśl to, co zrobiłeś. ” Ja poszłam do pracowni i usiadłam przy maszynie do szycia.
Miałam jeszcze jedną sukienkę do dokończenia dla klientki. Macieju, ja tylko zastosowałam się do twoich zasad. Maciej wstał i podszedł do mnie. Wracał do domu coraz bardziej zmęczony, czasem zestresowany.
Duży kontrakt może nie dojść do skutku. Proszę przyjść do mnie jutro rano. Może do kina albo do restauracji? Miałam jeszcze jedną sukienkę do dokończenia przed poniedziałkiem.
Około południa usłyszałam, jak do drzwi dzwoni pani Dorota. Otworzyłam i zaprosiłam ją do środka. Usiadłam przy maszynie do szycia i zabrałam się do pracy. Wieczorem przygotowałam się do wyjścia z Maciejem.
Przygotowałam Maciejowi kilka posiłków do lodówki, które mógłby odgrzać. Podróż do Lublina trwała około trzech godzin. Pojechałyśmy do ich domu na przedmieściach Lublina. Odprowadzałam ich do szkoły.
Potem wracałam do domu, robiłam zakupy, gotowałam obiad, sprzątałam. Każdego wieczoru dzwoniłam do Macieja. Kiedy dotarłam do Warszawy, tak było już prawie 9:00. Wieczorem wyszłam z dworca i wzięłam taksówkę do domu.
Poprowadził mnie do kuchni. Następnego dnia rano, kiedy Maciej wyszedł do pracy, wróciłam do swojej pracowni. Miałam zaległą pracę do nadrobienia. Razem przygotowaliśmy kolację, razem nakryliśmy do stołu, razem zjedliśmy.
Wiedziałam, że takie wieczory są najważniejsze, że to one budują nasze życie. Uśmiechnęła się do mnie ciepło. Beata weszła do mieszkania i usiadła w salonie. I że ja też mogłam przyczynić się do tego błędu.
Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. Maciej przynosił do domu broszury z ofertami wynajmu lokali. Zaprosiliśmy do siebie Beatę, Marię z rodziną i Krystynę.
Łzy napłynęły mi do oczu.
