Siedziałem w warsztacie do późnego wieczora. Do Poznania wracałem autobusem, a potem tramwajem na Dębiec. Przez sześć miesięcy nie zadzwonię do Filipa. Innym razem zawieźć jego samochód do znajomego mechanika.
To dobrać klamkę do drzwi. Wstałem, założyłem dresowe spodnie i stary sweter, po czym poszedłem do kuchni. No pięknie, Roman powiedziałem sam do siebie. Kiedyś Filip powiedział, że bierze człowieka do drobnych napraw, bo sam nie ma głowy do takich rzeczy.
Kilka przelewów opisanych jako na chwilę do zwrotu pilne. Drzwi do dawnego pokoju Filipa były uchylone. Poszedłem do garażu po kartony. Książki do jednej skrzyni, dokumenty osobno, nagrody owinąłem starymi gazetami.
Drobiazgi trafiły do pudeł. Potem wszystko wyniosłem do suchej części garażu i ustawiłem pod ścianą. Kiedy skończyłem, wróciłem do pokoju. I wtedy przyszła mi do głowy myśl, której chyba od dawna unikałem.
Podszedłem do parapetu i przesunąłem dłonią po drewnie. Dobra śruba, zawias, kawałek uszczelki, odpowiednia klamka, preparat do drewna, albo po coś, co trzeba było zawieźć do jego domu przy okazji. Bez myśli: Muszę jeszcze podjechać do Filipa. W drodze powrotnej kupiłem sobie jeszcze małą puszkę dobrej pasty do butów.
Odłożyłem telefon ekranem do dołu i wróciłem do pracy. Tylko do tej pory to jakoś działało. Siedziałem w pracowni przy stole i kończyłem obszywać skórzany pasek do teczki. Włosy przykleiły mu się do czoła.
Co to ma do rzeczy? Wreszcie doszliśmy do tamtego wieczoru. Patrzył na mnie długo, potem zrobił krok do tyłu. Wszedłem do domu powoli.
Wszedłem do środka i zamknąłem drzwi. Wróciłem do pracowni. Usiadłem, nawlekłem nową nić i wróciłem do szycia. Na miejscu wyszło kilka rzeczy do poprawy.
Po rozmowie wróciłem do pracowni. Nie odebrałem mu niczego, co należało do niego. Wpuściłem ich do domu, ale nie prowadziłem do salonu. Do tego jeden klient zażądał zwrotu części zaliczki.
Nie ma sensu teraz wracać do dawnych decyzji. Nawet nie chcesz tego przeczytać do końca? I znowu wracamy do tego samego. Tak, potrzebuję auta do klientów.
A jak firma nie przetrwa, dodałem, pójdziesz do pracy. Do kogo? Do kogokolwiek, kto ci uczciwie zapłaci za to, co umiesz. Nie będę dzwonił do Witolda ani do żadnego innego człowieka i prosił, żeby zrobił wyjątek, bo jesteś moim synem.
Odprowadziłem go do furtki. Nie pytałem Witolda, nie dzwoniłem do Doroty, nie wypytywałem znajomych. Weszliśmy do domu. Filip zatrzymał się przy drzwiach do pracowni.
Poszliśmy do kuchni. Odprowadziłem go do drzwi. Po jego wyjściu wróciłem do pracowni. Jeśli historia Romana dała wam do myślenia, zostawcie łapkę w górę.
Czy jednak powinien był wcześniej wyciągnąć do niego rękę?
