Zadzwonił do działu kadr i kazał przenieść Julię do zwykłej administracji. Stałam wtedy w progu naszego salonu i słyszałam każde słowo. Nie drgnęłam nawet, kiedy odkładał słuchawkę i odwracał się do mnie z tym swoim niewinnym uśmiechem. A przecież jeszcze dwa miesiące wcześniej próbowaliśmy cofnąć czas do naszych pierwszych dni.
Zapytałam go wtedy wprost: „Czy nic już do mnie nie czujesz? ”. Milczał tak długo, że przestałam liczyć sekundy. Może dlatego, że przyzwyczaiłam się do wracania punktualnie do domu i do świeżych warzyw na stole, myślałam, że to wystarczy.
Ale pewnego wieczoru zobaczyłam ich razem przed klatką schodową. Uśmiechała się do niego tak miękko, tak czule, że zabolało bardziej niż jakikolwiek krzyk. Pomogła mu wejść do środka. Siedziałam w salonie do drugiej w nocy i czekałam.
Wieczorem, gdy wrócił, zapytałam od niechcenia, co słychać u Zuli. Zaczął się plątać. Przez kolejne tygodnie moje ciało zastygało za każdym razem, gdy się do mnie zbliżał. Po kolacji wziął mnie za rękę i poprowadził do sypialni, ale poczułam tylko, że ten człowiek jest do szpiku kości brudny.
Nie podeszłam do niej, gdy Magda pojechała po mnie do prywatnej kliniki. Po prostu pakowałam książki do kartonów, gdy zadzwonił wiceprezes, a potem dwóch najwcześniejszych inwestorów. Nie mam zamiaru być kimś w cieniu do końca życia. Kiedy matka Michała zadzwoniła, żebym go pocieszała, powiedziałam jej wprost, że sam wypluł z nas ten sentyment do cna.
Wyśmiałyśmy to do łez. Później stałam na scenie z mikrofonem i mówiłam o tym, jak w relacji nie zatracić miejsca, w którym możemy być same ze sobą. Ludzie się śmiali, bo odnosiłam to zarówno do wnętrz, jak i do małżeństwa. Moje ciało należało teraz wyłącznie do mnie.
Kiedy wróciłam do swojego cichego apartamentu po bankiecie, ukroiłam prostą pajdę chleba i uśmiechnęłam się do siebie. Ale zanim zdążyłam odgryźć pierwszy kęs, zadzwoniła sekretarka z informacją, że przed biurem czeka ktoś, kto twierdzi, że zna mnie lepiej niż ktokolwiek inny. I że nie odejdzie, dopóki ze mną nie porozmawia.
