„Zajrzyj do schowka” – napisałem tylko tyle. Potem wróciłem do siebie, dzwoniłem od czasu do czasu, ale nie miałem do nikogo pretensji. Najpierw spacer, potem sklep. Tego dnia nie dotarło do mnie, że od prawie roku właściwie nie żyję.
Zawiozłem auto do warsztatu, wróciłem autobusem. No właśnie, Rysiek, znowu później. Pojechałem do salonu, kosztował około 130 000 zł. Czasem rano brałem kluczyki tylko po to, żeby pojechać po świeże pieczywo, dwa osiedla dalej.
Innym razem jechałem na cmentarz do Danuty. Brałem znicz, czasem chryzantemy i szedłem do niej powoli. No widzisz, kupiłem. Tydzień później pojechałem do centrum Wrocławia załatwić kilka spraw.
Raz spacerowaliśmy po Ostrowie Tumskim, innym razem pojechaliśmy do małej restauracji poza miastem. Ryszard, do Wiednia to nie wyprawa na koniec świata. Dla człowieka, który ostatni rok jeździł głównie na cmentarz i do Biedronki – prawie tak. Spodziewałem się żartu, może nawet „no proszę, tato”.
Wyszedłem do przedpokoju i otworzyłem drzwi. No proszę, co za niespodzianka. Zaprosiłem ich do kuchni, nastawiłem wodę. Michał jednak zamiast usiąść podszedł do okna.
– Około 130 000 – powiedział. – Lekarz nie ma do mnie żadnych zastrzeżeń – odparłem. – Michał, do czego zmierzasz? – Do niczego.
Kartę do bankomatu też mam wam oddać? I wtedy zaczęło się naprawdę. Patrzyłem na własnego syna i po raz pierwszy przyszło mi do głowy coś, czego bardzo nie chciałem pomyśleć. Grażyna wysłuchała mnie do końca.
Czasem wpadała do mnie na godzinę, czasem ja jechałem do niej. – No to patrz – powiedziała. Grażyna podchodziła do tego rozsądnie. Potem spokojnie do Pragi, bez gonienia.
Wszedł do kuchni i nawet nie zdjął kurtki. Podszedł do blatu. Zanim zdążyłem zareagować, wziął kluczyki do ręki. Ruszył do drzwi.
I wtedy dotarło do mnie coś znacznie gorszego niż sama strata auta – próbował zabrać mi prawo do tego, żeby jeszcze cokolwiek planować. Przez kilka minut stałem przed domem jak wmurowany, potem wszedłem do środka i zamknąłem drzwi. Zadzwonić do Michała i powiedzieć mu wszystko, co miałem na języku? Kilka tygodni wcześniej sam do niego pojechałem.
Następnego dnia zadzwoniłem do Henryka. Drugi komplet kluczyków włożyłem do dużej koperty, a kopertę – trochę przezornie, trochę dla świętego spokoju – wsunąłem do schowka w samochodzie. Napisałem tylko: „Zajrzyj do schowka”. Dzwonił do mnie znajomy z biura nieruchomości.
Szedł do środka bez zwykłego „cześć”. „Zaraz do tego dojdziemy” – pomyślałem. Tak, prawie się roześmiałem, ale nie było mi do śmiechu. No proszę, wiedziałem.
Pierwszy raz tego dnia nie miał nic do powiedzenia. – Nie dostaniesz do niego kluczy – powiedziałem. – No dobrze – odparła. – No nie, tego już w ogóle nie rozumiem.
– No co? Tato, nie chcę wracać do tego, co było. Pochyliłem się do przodu. Mieliśmy zjeść obiad w mieście i potem podjechać do sklepu turystycznego.
Michał też podszedł do okna. Grażyna zadzwoniła do drzwi. Wpuściłem ją do środka. – Nie planuję przeprowadzać się do Ryszarda z walizką i pustym kątem – powiedziała.
– Nie pomyliłeś się po prostu co do Grażyny. Wysłał oficjalne pismo do biura nieruchomości. I nie będę wracał do sprzedaży domu. Po kilku dniach dowiedziałem się od Grażyny, że Michał zadzwonił również do niej.
– No dobrze. Twój syn do mnie dzwonił. No właśnie. Rano w dniu wyjazdu zaniosłem walizkę do samochodu.
Potem wróciłem jeszcze raz do domu. Wziąłem zdjęcie do ręki. Na fotografii była młodsza o kilkadziesiąt lat i śmiała się prosto do aparatu. No dobrze, daj znać, jak dojedziecie do Karpacza.
Ale pierwszy raz od dawna zadzwonił do mnie jak syn, a nie jak przyszły właściciel mojego domu.
