Kiedy wychodzę ze szpitala, jadę prosto do adwokata, nie do domu. Napisałam tę wiadomość do Marty o trzeciej nad ranem, wytarłszy twarz w pościel, po tym jak Marek zadzwonił wieczorem i powiedział, że martwi się o mnie, że chce, żebym wróciła, że wszystko będzie dobrze. Leżałam wtedy w szpitalnym łóżku po tym, jak zwaliłam się z nóg w pracy, i patrzyłam w sufit, myśląc o tym, że facet, który opróżnił nasze wspólne konto, właśnie życzył mi zdrowia. To powinno było dać mi do myślenia już na początku, przy niedzielnych obiadach u teściów.
W pierwszym roku małżeństwa starałam się do tej rodziny dopasować. Marek rano wychodził do pracy, ja rano wychodziłam do pracy. Wieczorami gotowałam albo zamawialiśmy pizzę, oglądaliśmy seriale, chodziliśmy czasem do kina. Raz w miesiącu wyjeżdżaliśmy na jeden dzień do Kazimierza Dolnego albo do Krakowa.
Myślałam, że to jest szczęście. Albo przynajmniej coś, co wygląda jak szczęście z daleka. Pamiętam tę konkretną niedzielę. Staliśmy w kuchni, ja kroiłam cebulę do zupy, on siedział przy stole z kubkiem herbaty.
Powiedział wtedy, zupełnie od niechcenia, że jego rodzice mają dom wart co najmniej 800 000 zł. Skończyłam kroić cebulę i odwróciłam się do niego. Zapytałam, czy jesteśmy w stanie im pomóc. Wypił herbatę i poszedł do salonu.
Tak po prostu. Dwa tygodnie później zadzwoniła Marta. Znalazła mieszkanie w Warszawie – właściciel chce 30 000 kaucji i dwa miesiące z góry. W samochodzie w drodze powrotnej do Kielc milczeliśmy przez pierwsze 15 minut.
A potem Marek powiedział, że 35 000 to nie jest koniec świata, że porozmawia z rodzicami. Mówić do siebie z danymi funkcjonalnymi? Nie, to było coś gorszego. To było planowanie czegoś, o czym ja nie miałam pojęcia.
Wtedy zadzwoniła Marta i powiedziała wprost: idź do lekarza, Agnieszka, bo wyglądasz jak cień. Poszłam. Lekarz kazał mi zostać w szpitalu na obserwację. Zadzwoniłam do Marka natychmiast, żeby mu powiedzieć, że nie wrócę na noc.
Powiedział, że dobrze, że odpocznę. Myślałam, że to troska. W nocy nie spałam, więc otworzyłam aplikację bankową, żeby sprawdzić, czy mamy na koncie wystarczająco, żeby opłacić rachunki za prąd i gaz. Zobaczyłam 0 zł na koncie oszczędnościowym, 53 zł na koncie bieżącym i 147 000 zł, które zniknęło w ciągu ostatnich dwóch miesięcy.
Zadzwoniłam do Marty o szóstej rano. Powiedziała, żebym nie dzwoniła do Marka, żebym nie robiła żadnego dramatu. Zapytała, czy mam dostęp do historii transakcji. Kazała mi zrobić zrzuty ekranu, wysłać sobie mailem, ściągnąć dokumenty w PDF-ie.
80 000, 40 000, 27 000. Trzy przelewy. Zniknęło wszystko. Marta wyszła na korytarz i rozmawiała z kimś przez telefon przez około 20 minut.
Potem wróciła i powiedziała, że nie mam prawa do niczego, dopóki nie zabezpieczę dowodów. Marek zadzwonił wieczorem tego samego dnia. Mówił, że tęskni, że chce, żebym wróciła do domu. Słuchałam go i czułam, jak coś we mnie pęka.
Marta wróciła do Warszawy, ale pisałyśmy do siebie po kilka razy dziennie. Każda wiadomość od niej to był kolejny krok w planie, który opracowywałyśmy razem. Kiedy wychodzę ze szpitala, jadę prosto do adwokata, nie do domu. Tak mu napisałam.
I tak zrobiłam. Wzięłam taksówkę do centrum Radomia i poszłam do oddziału banku, w którym mieliśmy z Markiem wspólne konto. Powiedziałam pracownicy, że potrzebuję potwierdzeń transakcji. Spojrzała na mnie ostrożnie i powiedziała, że do wspólnego konta oboje małżonkowie mają pełny dostęp.
Wychodząc z banku zadzwoniłam do działu kadr w swojej firmie i poprosiłam o zmianę numeru konta do przelewu wynagrodzenia. Wróciłam do szpitala z dwoma minutami do końca przepustki. Marek dzwonił, pytał, gdzie jestem. Powiedziałam, że już zadysponowany i że do domu dotrę wieczorem.
Zamiast tego pojechałam prosto do kancelarii adwokackiej Joanny Krawczyk. Joanna słuchała, robiła notatki, od czasu do czasu zadawała krótkie, konkretne pytania. Powiedziała, że formalnie mąż miał prawo do tych środków, ale uniosła palec, sposób, w jaki je wydał może stanowić podstawę do roszczenia odszkodowawczego przy podziale majątku. Innymi słowy, te 147 000 stanie się jego długiem wobec mnie przy podziale majątku.
Patrzyła na mnie spokojnie, gdy to do mnie docierało. Halina, moja teściowa, zadzwoniła dwa dni przed pierwszą rozprawą. Powiedziała, że nie powinnam robić z tego afery, że Marek zawsze był takim dobrym mężem. Powiedziałam: nie mów do mnie takim tonem, pani Halino, nie mam już obowiązku mówić do pani żadnym tonem.
Gdy wszedł do sali, spojrzał na mnie, a potem odwrócił wzrok. Jego adwokat szepnął mu coś do ucha. Sędzia czytała orzeczenie przez długą chwilę. Podział majątku uwzględniał 147 000 zł jako środki bezprawnie wyprowadzone z majątku wspólnego.
Mieszkanie na Czarnowie wyceniono na 480 000 zł. Mój udział plus wyrównanie za wyprowadzone środki dawały mi w sumie 291 000 zł. Dowiedziałam się o tym od Joanny w zwykły wtorek, gdy siedziałam w swojej pracy w Kielcach. Zadzwoniła o 11:00 i powiedziała: Agnieszko, mieszkanie sprzedane, przelew do tygodnia.
291 000 zł. Patrzyłam na saldo konta przez długą chwilę. Potem zadzwoniłam do Marty. Przywozimy wino z Biedronki i rozmawiamy do północy o wszystkim i o niczym.
Marek? Podobno wrócił do Skarżyska Kamiennej, do rodziców. Nie wiem, czy to prawda.
Nie obchodzi mnie to.
