Mocno zamknęłam oczy, czując jego gorący oddech na szyi, łzy napłynęły mi do gardła, ale ugryzłam się w wargę do krwi, żeby nie wydać żadnego dźwięku. W nocy jego dotyk był jak zawsze — pewny i władczy, a ja leżałam obok, udając głęboki sen, zanim w końcu usłyszałam jego ciche kroki oddalające się w stronę gabinetu. Rano pojechałam do twojej ulubionej piekarni po śniadanie, jakby nic się nie stało, ale moje ręce drżały, gdy podawałam mu talerz. On nawet nie spojrzał mi w oczy, tylko mruknął coś o pracy i zniknął za drzwiami, a ja wtedy wiedziałam, że muszę działać.
To był Antek, ten człowiek najęty do zabicia mnie, stał na rogu ulicy z tym swoim złośliwym uśmiechem, kiedy wychodziłam z samochodu. Poczułam, jak świat wywraca się do góry nogami, ale zamiast uciekać, przeszłam obok niego spokojnie, jakbyśmy byli obcymi, a serce waliło mi tak mocno, że myślałam, że pęknie. Igor wrócił późno, pijany, i zaciągnął mnie do sypialni, a potem syknął mi prosto do twarzy: „Jeśli kochasz życie, zamknij się”. Wtedy zrozumiałam, że jestem tylko pionkiem w jego grze, ale popełnił błąd — nie wiedział, że każdą jego wiadomość, każde zdjęcie, każde kłamstwo nagrywam w ukryciu.
Kiedy jego rodzice zażądali, żebym zrzekła się majątku, zgodziłam się bez mrugnięcia okiem, a oni patrzyli na mnie z pogardą, nie zdając sobie sprawy, że to oni są następni. Schowałam testament do torebki i uśmiechnęłam się do siebie, bo wiedziałam, że ich dni są policzone. Następnego dnia pod pretekstem modlitwy w Częstochowie pojechałam do kancelarii Agaty, mojej najbliższej przyjaciółki, która sporządziła skargi do sądu i do władz. Poprosiłam ją też o numer do prywatnego detektywa, bo przecież znajomość wroga to klucz do zwycięstwa, a ja miałam już wszystko, czego potrzebowałam.
W sklepie z elektroniką kupiłam długopis z dyktafonem i kilka mikrokamer, a wieczorem, gdy Igor zasnął, wślizgnęłam się do jego gabinetu i otworzyłam sejf ukryty za olejnym obrazem. W środku znalazłam pliki banknotów, sztabki złota, tytuły własności, a w rogu mały pendrive, który skopiowałam w sekundę, zanim wszystko zamknęłam i wróciłam do łóżka. Agata zadzwoniła podekscytowana, gdy tylko zobaczyła nagrania — na nich Igor, jego rodzice i Antek omawiali plan, jak się mnie pozbyć, jak przejąć całą firmę, jak upozorować mój wypadek. Wysłałam jej wiadomość o treści: „Spotkajmy się w kawiarni na cichej uliczce, mam coś, co ich zniszczy”.
W kawiarni, przy filiżance kawy, powiedziała mi wprost: „Teraz czego chcesz, żebyśmy wszyscy poszli do więzienia? ”. Spojrzałam jej w oczy i odpowiedziałam spokojnie: „Jeśli pójdę do więzienia, ty też pójdziesz. Ale jeśli zrobimy to po mojemu, wyjdziemy na tym lepiej niż oni”.
Wieczorem usiedliśmy wszyscy do stołu — ja, Igor, jego rodzice, ta napięta atmosfera aż ciążyła w powietrzu. Wzięłam pilota, podłączyłam telefon do telewizora i wcisnęłam play, a na ekranie pojawiły się nagrania z ich własnymi słowami: jak planowali moją śmierć, jak dzielili majątek. Pani Elżbieta pobladła i odwróciła się do syna, ale było już za późno. Drzwi wyważono, dziesiątki policjantów wtargnęło do pokoju, a ja patrzyłam, jak Igor zakłada kajdanki, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć.
Potem zamknęłam sklep, wzięłam rower i pojechałam do domu, tam, gdzie mogłam wreszcie spać spokojnie.
