Była 2:40 w nocy, trzy tygodnie po porodzie. Stałam w łazience z Lwią na rękach, w koszuli nocnej przyklejonej do spoconych pleców, i patrzyłam na mężczyznę, który właśnie wszedł bez pukania. Nawet nie podniósł wzroku znad telefonu. „No i proszę, trzeba było od razu” – rzucił, zerknął na śpiące dziecko i wyszedł.
Jakby wstawał po bułki, a nie po to, żeby zobaczyć swoją córkę. Wrócił po dwudziestu minutach, wpadł do przedpokoju w kurtce i butach, i krzyczał, że ten pieprzony bank się pomylił, że on to dziś wyjaśni, że ktoś za to odpowie. A ja stałam w drzwiach sypialni z Lwią przy piersi i słuchałam, jak mój mąż wyzywa bank, który trzy tygodnie wcześniej wysłał do nas weryfikację w trakcie mojego urlopu macierzyńskiego. „Aga, wybacz, że w urlopie przyszła weryfikacja z banku” – powiedziała Sylwia z kadr przez telefon.
„Ma się zgadzać co do złotówki z listą płac, z PIT-em i z ZUS-em. Coś im nie pasuje. ”
Podpisałam jako poręczyciel kredyt na 42 000 zł. Potem z odsetkami urosło do 47 000.
Miałam spłacać z pierwszych pensji swojego życia – po 1000, po 1200 zł miesięcznie. Poszłam do kierownika logistyki, pana Marka, i powiedziałam, że mój mąż szuka pracy i że ręczę za niego. Nie liczyło się, że wchodziłam do tego małżeństwa z czystym rejestrem, wypracowanym przez osiem lat płacenia cudzego długu. A potem mijały lata i płaciłam dalej.
Co miesiąc przelewałam mu 2200 zł na ratę i rachunki. On miał trzy karty w portfelu, a ja znałam każdą liczbę w naszym budżecie co do grosza, bo to ja naliczałam listę płac w firmie, w której oboje pracowaliśmy. „Aga, ty w robocie masz cyfry od rana do wieczora” – mówił, kiedy prosiłam, żeby chociaż raz spojrzał na wyciąg. Dałam mu dwieście złotych na paliwo, bo wychodziłam właśnie do łazienki, bo bolały mnie plecy po nocy z Lwią.
To był mój mąż. Dałabym mu wszystko. Livia urodziła się 5 czerwca o 4:20 rano, po dwudziestu godzinach. Piątego dnia po porodzie moja teściowa weszła do pokoju bez pukania.
Popatrzyła na mnie, gdy karmiłam, i powiedziała:
„No i jak jest, bo dziecko takie niespokojne? ”
Radosław wracał z pracy o 17:00 i siadał do telefonu. Wstawał w nocy do Livi tylko na tyle długo, żeby zrobić zdjęcie i wysłać je gdzieś o 2:00. Poczułam wtedy coś, co pamiętałam z dziewiętnastego roku życia, kiedy pierwsze wezwanie do zapłaty przyszło na moje nazwisko.
To jest ta sekunda, która sprawia, że człowiek trafia na drugą stronę drzwi, których nikt nie otwiera. Pewnego dnia Sylwia podeszła do mojego biurka z wydrukiem. „Agnieszka Sikorska, specjalista do spraw kadr i płac” – tak było napisane w bankowej weryfikacji. W rubryce telefon kontaktowy do działu kadr widniał numer, który nie był nasz.
Powiedziałam Sylwii, że to nie jest mój podpis. Że kwota nie ma pokrycia w liście płac. Że numer telefonu nie należy do naszej firmy. Do wieczora Sylwia wyciągnęła z systemu wszystkie zapytania weryfikacyjne, jakie w ciągu dwóch lat przyszły do nas z banków dotyczące Radosława Sikorskiego.
Wydrukowałyśmy listy płac, PIT-y za dwa lata, informacje z ZUS-u. Limit odnawialny na koncie – 20 000. Kredyt gotówkowy – 80 000. Razem 130 000 złotych.
40 000 poszło rok wcześniej na remont kuchni u Danuty. 12 000 na wesele jego siostry. I to jest najsmutniejsze zdanie w całej tej historii: mój mąż wziął 130 000 złotych nie po to, żeby coś mieć, tylko po to, żeby nie być tym, kim był. Na jednym z czterech zobowiązań, przy kredycie gotówkowym na 80 000, w rubryce „Poręczyciel” widniało moje nazwisko i mój PESEL.
Byłam wtedy w drugim miesiącu ciąży i nie wchodziłam do żadnego banku. Wstałam, poszłam do łazienki, oparłam ręce o umywalkę i patrzyłam na kafelki. Pani Iwona z banku nie zrobiła żadnej miny. Nie powiedziała „no wie pani, mężczyźni”.
Powiedziała tylko: „Proszę porównać z dokumentami w domu. ”
Te same liczby. Mój kredyt gotówkowy na 80 000, listopad zeszłego roku. Danuta, moja teściowa, weszła bez pukania, w płaszczu, z torebką przyciśniętą do brzucha, i powiedziała od progu do wszystkich naraz:
„Ja przepraszam, ale to jest sprawa rodzinna.
Agnieszko, ty go do tego doprowadziłaś. On musiał wziąć ten kredyt, bo ty z tym dzieckiem… ”
Poszłam do pani Hanny z działu prawnego i powiedziałam, że to niesprawiedliwe. Że nie mogę ponosić odpowiedzialności za cudzy dług, o którym nie wiedziałam.
Do pracy wróciłam po roku, do tego samego działu. Raz w miesiącu przychodzi do mnie ktoś z hali z prośbą o zaświadczenie do banku. Siadam, drukuję, wpisuję do wykazu, podaję długopis i mówię jedno zdanie, którego kiedyś nie mówiłam:
„Proszę najpierw sprawdzić, kto podpisuje pani wniosek o poręczenie.
“
