Słyszała ich przez ścianę, cienką jak papier. Agnieszka prawie krzyczała, że Monika oszalała, że kupiła ciotce pralkosuszarkę za kilka tysięcy, żeby pokazać, która z nich bardziej pamięta o rodzinie. Beata kroiła pomidory do sałatki i starała się nie słuchać. Na próżno.
Paweł zamknął drzwi sypialni, ale głos siostry i tak przebijał się przez całe mieszkanie. Mówiła o turnusie rehabilitacyjnym w Kołobrzegu, o ośrodku przy morzu, o masażach i basenie. O dwunastu tysiącach. I o tym, że daje połowę, a Paweł ma dać drugą.
Beata odłożyła nóż. Znała ten ton. W rodzinie Pawła nic nie było zwykłym prezentem. Teściowa, Elżbieta, od lat mieszkając w trzypokojowym mieszkaniu w dobrej części Krakowa, nigdy wprost nie mówiła, komu je zostawi.
Wystarczało jedno zdanie rzucone przy kawie: „Człowiek na starość dopiero widzi, kto o nim pamięta” albo „Jeszcze nie wiem, co zrobię z mieszkaniem”. I nagle wszyscy zaczynali biec. Agnieszka wyliczyła wszystko dokładnie. Turnus kosztuje dwanaście tysięcy.
Ona daje połowę. Paweł ma dołożyć sześć. Beata poczuła ucisk w żołądku. Sześć tysięcy z ich wspólnych oszczędności.
Z pieniędzy, które przez dwa lata odkładali na wkład własny. Na własne mieszkanie. Gdy Paweł wyszedł z sypialni, od razu widać było, że wie, o czym będzie rozmowa. Poprawił koszulę, spojrzał na niedokończoną sałatkę i zapytał, kiedy będzie kolacja.
Beata nie bawiła się w uprzejmości. Czego chciała Agnieszka? Paweł na moment spuścił wzrok. Potem powiedział, że Aga boi się, że matka w końcu przepisze mieszkanie Monice, i że trzeba pokazać, że on też pamięta o mamie.
Przecież to mieszkanie warte jest ponad milion — dodał, jakby to wszystko tłumaczyło. Beata powiedziała mu wprost, że nie ma zamiaru wydawać ich wspólnych oszczędności na rodzinny konkurs, w którym nagrodą jest spadek po żyjącej kobiecie. Paweł uniósł się. Powiedział, że ona nie rozumie jego rodziny.
Że łatwo jej mówić, bo to nie jej matka. Że zawsze miała problem z jego mamą. A potem rzucił to zdanie, które zabolało najbardziej. Tobie naprawdę kompletnie nie zależy na mojej rodzinie.
Beata nawet nie podniosła głosu. Powiedziała, że to nie jest brak szacunku do rodziny, tylko odmowa kupowania sobie jej przychylności. Paweł wstał i wyszedł. Trzasnął drzwiami.
Beata została sama. Spojrzała na kremowe pudełko z perfumami dla Elżbiety, które kupiła kilka tygodni temu. Kosztowały prawie osiemset złotych. Miała to być elegancka pamiątka na sześćdziesiąte urodziny.
Teraz wyglądała jak bilet wstępu do konkursu, w którym nie chciała brać udziału. Sięgnęła po telefon i sprawdziła konto. Ich oszczędności były nietknięte. Odetchnęła z ulgą.
Może Paweł ochłonie. Może wróci i przyzna, że przesadził. Może zadzwoni do Agnieszki i powie jej, że sami mają swoje wydatki. Czekała prawie dwie godziny.
Gdy klucz przekręcił się w zamku, wiedziała już, że coś jest nie tak. Paweł wszedł energicznym krokiem. Nie wyglądał na skruszonego. Miał rozluźnioną twarz i błysk w oku człowieka, który właśnie znalazł sposób na wszystko.
Wszystko załatwiłem — powiedział z uśmiechem. Beata zapytała, co konkretnie. Paweł oznajmił, że Agnieszka zrobiła rezerwację. Że mama pojedzie do Kołobrzegu.
Wszystko opłacone. Beata miała przed oczami pełne konto oszczędnościowe. Sprawdziła je przed chwilą. Ani złotówki mniej.
Zapytała więc spokojnie, skąd wziął te pieniądze. Paweł uśmiechnął się jeszcze szerzej. Wziąłem kredyt. Serce Beaty stanęło na moment.
Paweł tłumaczył, że wszystko załatwił w aplikacji bankowej, w kilka minut. Że kliknął parę razy, bank pokazał ofertę, on zaakceptował i pieniądze już są. Sześć tysięcy przelał Agnieszce. Oszczędności zostawił nietknięte.
Powiedział, że zrobił to dla nich. Żeby nie ruszać wkładu własnego. Żeby mama miała prezent, a Monika nie była jedyną wielką dobrodziejką. I wtedy Beacie zrobiło się zimno.
Na ile wziąłeś ten kredyt? — zapytała. Na trzy lata. Jakie oprocentowanie?
No normalne. Jakie? Paweł potarł kark. Trochę ponad dwadzieścia procent.
Zapadła cisza. Beata patrzyła na niego i widziała to, czego on nie widział. Nie chodziło już o sześć tysięcy. Chodziło o to, że Paweł naprawdę uważał, że tak można.
Że kredyt na prezent dla matki to rozsądna decyzja, która nie wymaga rozmowy. Że jeśli Monika kupi coś droższego, weźmie kolejny kredyt. Potem łazienka do remontu. Potem nowa kanapa.
Potem prywatna rehabilitacja. To nie miało końca. Paweł, przecież zrobiłem to dla nas. Powiedział to tak, jakby naprawdę w to wierzył.
Beata spojrzała mu prosto w oczy. Nie zrobiłeś tego dla nas. Zrobiłeś to, bo boisz się powiedzieć swojej rodzinie „nie”. Paweł zaprzeczył.
Powiedział, że to jego kredyt, że sam go spłaci. Beata wskazała na oczywistość, której on nie chciał przyjąć. Mieszkają razem. Prowadzą wspólne gospodarstwo.
Jeśli z jego wypłaty co miesiąc zniknie rata, to tych pieniędzy nie będzie na czynsz, rachunki i jedzenie. To znaczy, że ona będzie płacić za jego prezent dla matki. Paweł mówił o nadgodzinach, o premii, o dodatkowej pracy. Beata słuchała i czuła, że złość zmienia się w coś spokojniejszego.
Wtedy wstała i poszła do sypialni. Otworzyła szafę i wyciągnęła dużą podróżną torbę. Paweł stanął w drzwiach z dziwną miną. Zapytał, co robi.
Pakuję się. Po co? Beata złożyła sweter i wsunęła go do torby. Powiedziała, że nie odchodzi przez turnus.
Nie przez te sześć tysięcy. Odchodzi przez to, że Paweł podjął decyzję, która wpływa na ich wspólne życie, bez jednej rozmowy z nią. Ale przecież nie ruszyłem naszych oszczędności — powiedział. Właśnie dlatego uznałeś, że wszystko jest w porządku.
Paweł nagle ożywił się. Powiedział, że może to odkręcić. Że zadzwoni do banku. Może da się anulować umowę.
Kredyt wziął dzisiaj. Zadzwoni do Agnieszki, każe jej oddać pieniądze. Niech sama zdecyduje, co zrobi z rezerwacją. Beata spojrzała na niego spokojnie.
I co potem? — zapytała. — Co zrobisz następnym razem, kiedy twoja mama będzie chciała remont łazienki? Albo kiedy Monika znowu kupi coś droższego i Agnieszka zadzwoni, żeby pokazać, kto jest rodziną?
Nie będzie żadnego następnego razu. Ty naprawdę w to wierzysz? Paweł milczał. Ta cisza powiedziała jej wszystko.
Zasunęła torbę. Głośny zamek przeciął powietrze. Paweł próbował ją zatrzymać. Przypomniał, że są razem cztery lata, że chcieli kupić mieszkanie.
Zapytał, czy to wszystko teraz wyrzuci. Nie wyrzucam. Po prostu nie chcę budować życia z kimś, kto tak łatwo podejmuje takie decyzje, bo boi się matki i siostry. Nie boję się ich.
To dlaczego nie potrafisz im odmówić? Paweł odwrócił wzrok. W przedpokoju Beata zatrzymała się przy komodzie. Spojrzała na kremowe pudełko z perfumami dla Elżbiety.
Przez chwilę patrzyła na nie bez słowa. Potem powiedziała cicho, że może dać je matce od siebie. Dołoży do turnusu. W jej głosie nie było już złości, tylko zmęczenie.
Paweł zapytał jeszcze o mieszkanie. O to, co będzie z jego mieszkaniem, gdyby matka jednak zdecydowała się komuś je zapisać. Beata zatrzymała się w progu. To mieszkanie nie jest twoje, Paweł.
Jest twojej mamy. Może je zostawić Monice, sprzedać albo wydać wszystko na siebie. Ma do tego pełne prawo. Im szybciej to zrozumiesz, tym lepiej dla ciebie.
Wyszła na klatkę, zamknęła za sobą drzwi. Zeszła po schodach i stanęła przed blokiem. Kraków żył wieczornym rytmem. Po ulicy przejechał tramwaj.
Z pobliskiej piekarni pachniało ciepłym pieczywem. Mokry asfalt odbijał żółte światła latarni. Beata ruszyła przed siebie. Nie wiedziała, gdzie będzie spała za tydzień.
Nie wiedziała, jak szybko znajdzie nowe mieszkanie. Ale po raz pierwszy od dawna nie czuła strachu. Czuła ulgę.
