Wieczorem zadzwonił telefon i wszystko stanęło w miejscu. Grzegorz powiedział, że musiał oddać nasze dwadzieścia pięć tysięcy na operację dla matki. Że podobno ma natychmiastową zaćmę, że jest…

Grzegorz stał w drzwiach kuchni z miną człowieka, który właśnie uratował komuś życie, ale przy okazji podpalił własne mieszkanie. W dłoni ściskał kluczyki tak mocno, jakby to one były winne całemu nieszczęściu. Renata nie odwróciła się od razu. Spokojnie kroiła ogórki do sałatki, a nóż stukał o deskę równym rytmem.

— Jaką kopertę? — zapytała po chwili, choć doskonale wiedziała. Grzegorz przełknął ślinę. — Tę z pieniędzmi na samochód.

Nóż zatrzymał się w połowie ruchu. Dwadzieścia pięć tysięcy złotych. Oszczędzali prawie rok. Renata brała dodatkowe zmiany w hurtowni, a Grzegorz zrezygnował z obiadów na mieście i przez kilka miesięcy jadł kanapki z serem.

— Oddałeś wszystko? — Wszystko. Renata odłożyła nóż, wytarła dłonie w ściereczkę i spojrzała na męża. — Dlaczego?

Grzegorz natychmiast się ożywił. Najwyraźniej uznał, że skoro jeszcze nie krzyczy, sytuacja nie jest tragiczna. — Mama zadzwoniła do mnie zapłakana. Była dziś u prywatnego okulisty.

Powiedział, że ma szybko rozwijającą się zaćmę na obu oczach. Jeśli nie zrobi operacji natychmiast, może prawie stracić wzrok. — Natychmiast, czyli kiedy? — No szybko.

Chyba pojutrze albo w piątek, nie pamiętam dokładnie. — Jak nazywa się klinika? Grzegorz zamrugał. — Jakaś prywatna, nowoczesna.

Mama mówiła, że bardzo dobra. — Nazwa? — Nie zapytałem. — A lekarz?

— Też nie pamiętam. Przecież mówię, że niedługo. Renata patrzyła na niego bez słowa. — Renata, zrozum, ona płakała — dodał ciszej.

— Powiedziała, że przez NFZ będzie czekać miesiącami, a w tej klinice nagle zwolniło się miejsce. Trzeba było od razu wpłacić za operację, soczewki, badania i opiekę po zabiegu. Dwadzieścia pięć tysięcy gotówką. — Komu je dałeś?

— Mamie. Powiedziała, że człowiek z kliniki przyjedzie do niej po zaliczkę. Podobno Sebastian. — Dostałeś pokwitowanie?

— Nie było czasu na papiery. Mama mówiła, że już ledwo widzi, że nie potrafi przeczytać wiadomości w telefonie, że boi się sama wychodzić z domu i że może niedługo nie zobaczyć twarzy własnego syna. Na końcu głos mu zadrżał. Naprawdę w to wierzył.

W jego oczach Bożena była samotną, przerażoną kobietą stojącą na granicy ciemności, a on jedynym człowiekiem, który mógł ją uratować. Renata poczuła, jak coś zimnego zaciska jej się w żołądku. Nie zamierzała jednak rzucać talerzami. Talerze kosztowały, a pieniądze i tak już zniknęły.

— Umyj ręce — powiedziała spokojnie. — Zaraz wrócę. Wyszła do przedpokoju i zamknęła za sobą drzwi. Wyjęła telefon.

Numer Beaty znalazła od razu. Szwagierka odebrała po kilku sygnałach. — Cześć, Renata. Mogę mówić tylko chwilę?

Mam klientkę z farbą na głowie. — Rozmawiałaś dziś z mamą? — Jakąś godzinę temu. A co?

— Ma problemy ze wzrokiem. Podobno szybko rozwijająca się zaćma, pilna operacja. Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. — Ze wzrokiem?

Bożena? Godzinę temu czytała mi przez telefon drobny druk z pudełka po tabletkach. Potem znalazła błąd w cenie w gazetce z marketu i przez pięć minut tłumaczyła, że masło miało być tańsze o trzydzieści groszy. Renata zacisnęła usta.

— O operacji nic nie mówiła. Ani słowa. Za to od kilku dni zachowuje się jak dziecko przed Wigilią. Pytała mnie dwa razy, czy będę dziś wieczorem w domu.

Mówiła, że czeka ją prawdziwa zmiana i że niedługo wszyscy będą jej zazdrościć. — Beata, Grzegorz dał jej nasze dwadzieścia pięć tysięcy. Fryzjerska suszarka po drugiej stronie nagle ucichła. — Całe?

— Całe. — O matko. Ona go zrobiła jak dziecko. — Wiem.

Mam przyjechać? — Nie. Na razie nic jej nie mów. — Co zamierzasz?

Renata przez chwilę milczała. — Chcę, żeby Grzegorz sam zobaczył prawdę. Rozłączyła się i wróciła do kuchni. Grzegorz siedział przy stole i nerwowo obracał w palcach widelec.

Renata weszła szybko, z wyrazem prawdziwego niepokoju na twarzy. — Ubieraj się. — Co się stało? — Pomyślałam o tym, co powiedziałeś.

Jeśli twoja mama naprawdę prawie nie widzi, nie możemy zostawić jej samej. Może się przewrócić, pomylić leki albo wyjść na klatkę i nie trafić z powrotem. Grzegorz pobladł. — Myślisz, że jest aż tak źle?

— Możliwe, że gorzej, niż nam powiedziała. Jedziemy do niej natychmiast. Wstał tak gwałtownie, że krzesło zaskrzypiało po podłodze. Renata wzięła klucze.

Tym razem nie musiała udawać pośpiechu. Chciała zdążyć, zanim Bożena zdąży schować prawdę. Renata otworzyła szafkę w przedpokoju i wyciągnęła z niej dużą płócienną torbę. Wrzuciła do niej apteczkę, stary ciśnieniomierz, butelkę wody, paczkę wilgotnych chusteczek i ciemne okulary, które kupiła kiedyś na wakacjach.

Potem wyjęła z dolnej szuflady duże szkło powiększające oraz drewnianą laskę po babci. Laska była ciemna, ciężka i miała srebrną rączkę w kształcie łabędziej szyi. — Po co ci to? — zapytał Grzegorz.

— Nie mnie. Twojej mamie. Skoro prawie nie widzi, może nie zauważyć progu, uderzyć w szafę albo pomylić drzwi mieszkania z drzwiami windy. — Może nie jest aż tak źle.

— Sam mówiłeś, że nie potrafi przeczytać wiadomości w telefonie. Laska się przyda. Wsunęła mu ją pod ramię. W drugą rękę wcisnęła ciemne okulary.

— Zadzwońmy do kliniki — zaproponowała. — Dowiemy się, jak przygotować ją do zabiegu. Grzegorz znieruchomiał. — Teraz?

— A kiedy? Jutro może być za późno. Podaj nazwę kliniki. Nie zapisał.

Zaczął przeglądać wiadomości od matki, jakby liczył, że nazwa placówki sama pojawi się między zdjęciem promocji na kawę a życzeniami miłego dnia. — Nie ma. Adres też nie. Nazwisko lekarza też nie.

— A numer telefonu do człowieka, któremu dałeś pieniądze? — To on zadzwonił do mnie z numeru zastrzeżonego. Renata zacisnęła pasek torby. — Wspaniale.

Dwadzieścia pięć tysięcy złotych przekazałeś nieznajomemu z zastrzeżonego numeru. To był przedstawiciel kliniki, oczywiście. A ja jestem dyrektorką NFZ. Grzegorz spuścił głowę.

Renata nie zamierzała pozwolić mu odpocząć od własnych myśli. — Po operacji będą potrzebne krople do oczu, okulary ochronne i wizyty kontrolne. Trzeba będzie wozić mamę taksówką. — Ja ją będę woził.

— Samochodu praktycznie nie mamy. Stary ledwo dojeżdża do pracy, a na dłuższe trasy boję się nim ruszać. To zdanie zawisło między nimi ciężko jak kamień. — Możemy wynająć — mruknął.

— Codziennie? A kto będzie jej robił zakupy, gotował i sprzątał? Możliwe, że przez kilka tygodni nie będzie mogła zostać sama. Będzie musiała zamieszkać u nas.

Mąż pobladł jeszcze bardziej. Kochał matkę, ale dobrze pamiętał jej ostatni trzydniowy pobyt. W tym czasie zdążyła przestawić wszystkie kubki, wyrzucić dwie rośliny jako podejrzane i oznajmić, że Renata źle składa ręczniki. — Może Beata ją weźmie?

— powiedział z nadzieją. — Beata ma kawalerkę i dwa koty. Poza tym to ty uratowałeś matce wzrok. Bohater powinien dokończyć dzieła.

Grzegorz nie odpowiedział. Wybrał numer Bożeny. Telefon dzwonił długo. Nikt nie odebrał.

Spróbował ponownie. — Mamo, odbierz. — Mruczał, chodząc po przedpokoju. Znów cisza.

— Może nie widzi, gdzie nacisnąć — powiedziała Renata. — Albo upuściła telefon. Albo przewróciła się, szukając ładowarki. — Przestań.

— To ty mówiłeś, że sytuacja jest poważna. Wyszli z mieszkania. Przez całą drogę do samochodu Grzegorz trzymał laskę tak ostrożnie, jakby była sprzętem medycznym najwyższej klasy. Na ulicach Wrocławia zaczynały się wieczorne korki.

Samochody przesuwały się powoli. Co kilka minut dzwonił do matki. Bożena nadal nie odbierała. — Może powinniśmy wezwać pogotowie?

— zapytał. — Do jakiego mieszkania? Może przecież wyjść i zabłądzić. Grzegorz ścisnął laskę mocniej.

Renata patrzyła przed siebie. Na twarzy miała troskę, lecz w głowie układała kolejne kroki. Nie wiedziała jeszcze, co zastaną na miejscu. Wiedziała tylko, że Bożena kłamie, a dwadzieścia pięć tysięcy złotych musiało trafić na coś, czym zamierzała się tego wieczoru pochwalić.

Pod blokiem Bożeny stał duży biały furgon. Na jego boku widniał rysunek człowieka rozpartego wygodnie w czymś przypominającym fotel. Napis zasłaniały otwarte drzwi. — Pewnie ktoś się przeprowadza — stwierdził Grzegorz.

Renata nic nie odpowiedziała. Weszli do klatki. Przy windzie spotkali pana Zbigniewa, który wracał ze sklepu z reklamówką pełną bułek. — Dobry wieczór.

Co to za wyprawa? Na pielgrzymkę idziecie? — Spojrzał na laskę. — To dla Bożeny — wyjaśniła Renata.

— Podobno bardzo źle widzi. Pan Zbigniew uniósł brwi. — Źle widzi? Pół godziny temu z drugiego końca korytarza zauważyła plamkę na moim rękawie.

Powiedziała, że wyglądam, jakbym jadł pomidorową bez łyżki. Grzegorz zesztywniał. — Była na korytarzu? — Dowodziła dwoma chłopakami, którzy wnosili do niej jakieś ogromne pudło.

Krzyczała, żeby nie zarysowali ściany koło windy. W końcu musieli zdjąć drzwi w mieszkaniu, bo to coś nie chciało przejść. — Co wnieśli? — zapytała Renata.

— Nie wiem. Wielkie jak szafa i ciężkie jak obietnice przed wyborami. Wszystko było w kartonie. Potem przywieźli sernik, kanapki i kawę.

Chyba urządza jakieś przyjęcie. Grzegorz nic już nie powiedział. Weszli po schodach. Im bliżej mieszkania, tym wyraźniej było słychać cichą muzykę.

Nagle zza drzwi dobiegł spokojny, mechaniczny głos:

— Proszę usiąść wygodnie. Rozpoczyna się program relaksacyjny. Po chwili odezwała się Bożena, zadowolona i pełna energii:

— Sebastian, a można jeszcze mocniej? Przecież doskonale widzę ten przycisk, tylko nie mogę do niego dosięgnąć.

Renata nacisnęła klamkę. Drzwi ustąpiły bez oporu. Bożena jak zwykle nie zamknęła mieszkania. Uważała, że bieganie do przedpokoju za każdym razem, gdy ktoś dzwoni, jest zajęciem poniżej jej godności.

Renata weszła pierwsza. Grzegorz ruszył za nią, nadal trzymając pod pachą laskę po babci. W przedpokoju panował bałagan. Pod ścianą leżały zwinięte pasy folii ochronnej, kawałki styropianu i rozcięte kartony.

Drzwi prowadzące do salonu były zdjęte z zawiasów i oparte o szafę. — Co tu się działo? — zapytał Grzegorz. Renata nie odpowiedziała.

Podeszła do salonu i szeroko otworzyła przejście. To, co zobaczyli, wyglądało jak wystawa nowoczesnej techniki urządzona w mieszkaniu emerytki. Pośrodku pokoju stał ogromny fotel masujący. Był czarny, błyszczący i tak rozbudowany, że przypominał jednocześnie siedzenie luksusowego samochodu, fotel dentystyczny i stanowisko pilota w samolocie.

Z obu stron wystawały grube poduszki na ręce. Na dole znajdowały się osobne komory na łydki i stopy. Nad zagłówkiem świecił niebieski panel, a z boku zwisał pilot z tyloma przyciskami, że można by nim sterować małą elektrownią. W samym środku tej konstrukcji siedziała Bożena.

Miała na sobie bordowy satynowy szlafrok z kwiatowym wzorem oraz nowe puszyste kapcie. Włosy ułożyła starannie, policzki miała zaróżowione, a twarz promieniała zadowoleniem. Nie nosiła ani okularów, ani ciemnych szkieł. W dłoni trzymała pilot i uważnie przyglądała się drobnym symbolom na ekranie.

Obok niej stał Sebastian. Biała koszula była napięta na brzuchu, a na szyi wisiała plakietka z nazwą firmy. Mówił miękkim, uspokajającym głosem człowieka, który potrafiłby sprzedać parasol podczas suszy. — Tutaj mamy masaż karku i barków — tłumaczył.

— Niżej pracują rolki na odcinku lędźwiowym. Jest także podgrzewanie pleców, masaż stóp oraz pneumatyczna kompresja nóg. Bożena przytaknęła z zachwytem. — A ten księżyc?

— Tryb snu. Fotel delikatnie odchyla ciało, zmniejsza napięcie i przygotowuje do odpoczynku. — A ta dłoń? — Program tajski mistrz.

Bardziej intensywny. — A korona? Sebastian uśmiechnął się szerzej. — Królewski relaks.

Nasz najbardziej ekskluzywny program. Na stoliku przed nimi stał dzbanek kawy, sernik, półmisek małych kanapek, winogrona i butelka bezalkoholowego wina musującego. Obok talerzy leżała szara koperta. Była już wyraźnie cieńsza.

— Mówię panu, moje dzieci nie rozumieją, przez co ja przechodzę — ciągnęła Bożena. — Kręgosłup boli, nogi puchną, człowiek nie ma chwili dla siebie. A synowa? Ona by najchętniej liczyła mi każdą kromkę chleba.

Grzegorz drgnął. Sebastian pokiwał głową ze współczuciem. — Niestety, rodzina często nie dostrzega codziennego cierpienia. Dobry fotel może zastąpić wyjazd do sanatorium, masażystę, a czasami nawet rodzinnego psychologa.

— Właśnie — Bożena klasnęła. — Ja przecież nie kupuję luksusu. Ja inwestuję w zdrowie. Renata weszła do salonu.

— Boże, jakie cudowne uzdrowienie — powiedziała spokojnie. — Operacji jeszcze nie było, a ty już czytasz drobne przyciski bez okularów. Zapadła cisza. Sebastian znieruchomiał z dłonią uniesioną nad panelem.

Bożena zastygła w fotelu. Grzegorz patrzył raz na matkę, raz na urządzenie, a potem na kopertę. Jego twarz powoli traciła kolor. — Mamo — odezwał się cicho.

— Co to jest? — Jak to co? Fotel rehabilitacyjny. — A operacja?

Bożena poruszyła się niespokojnie. — Operacja oczywiście nadal jest potrzebna, ale lekarz powiedział, że przed zabiegiem trzeba wyciszyć organizm. Renata uniosła brwi. — Okulista zalecił ci masaż stóp?

— Nie tylko stóp. Powiedział, że wszystko jest ze sobą połączone. Kręgosłup, nerwy, oczy. Przecież wiadomo.

— Jak nazywa się ten lekarz? Bożena spojrzała w sufit. — Doktor… no taki wysoki.

Nazwisko wypadło mi z głowy. Ze stresu. Renata podeszła do stolika i podniosła kolorową ulotkę reklamową. — To może sprawdzimy wzrok inaczej.

Przeczytaj mi warunki gwarancji na dole. — Renata, nie rób przedstawienia. Przecież prawie nie widzisz. Bożena prychnęła, wyrwała jej ulotkę i bez namysłu zaczęła czytać:

— Gwarancja nie obejmuje uszkodzeń wynikających z niewłaściwego użytkowania, zalania, przepięcia oraz ingerencji osób nieuprawnionych.

O, tu jest błąd. Powinno być nieuishupowanych, a nie nieishupowanych przez producenta urządzenia w tym miejscu, bo zdanie jest źle złożone. Urwała. Wtedy zrozumiała, co zrobiła.

Grzegorz zamknął oczy. Renata odłożyła ulotkę i sięgnęła po kopertę. — Co pani robi? — odezwał się Sebastian.

— Wyliczę pieniądze. Wyjęła plik banknotów i szybko je przeliczyła. Brakowało ponad połowy. — Ponieważ zakup został sfinalizowany — wyjaśnił Sebastian — fotel dostarczono, uruchomiono i zaprogramowano.

Zwrot nie jest możliwy. Renata spojrzała na niego. — Proszę pokazać umowę. — Wszystko jest zgodne z procedurą.

— Tym lepiej. Przeczytamy ją razem. Sebastian zawahał się, ale wyjął z teczki kilka kartek. Renata usiadła przy stole, odsunęła talerz z sernikiem i wygładziła dokument dłonią.

— Najpierw przeczytam każdą linijkę — powiedziała. — A potem sprawdzimy, czy istnieje klinika, w której Bożena miała dziś pilnie opłacić operację. Bożena przestała się uśmiechać. Po raz pierwszy tego wieczoru wyglądała naprawdę na chorą.

Renata przesuwała palcem po kolejnych punktach umowy. Czytała powoli, bez pośpiechu. Im dłużej trwała cisza, tym bardziej Sebastian tracił swój zawodowy uśmiech. — Zamówienie złożono telefonicznie — powiedziała w końcu.

— Po reklamie internetowej. — Zgadza się. — A dokumenty podpisano tutaj. — Tak, ale…

— Czyli jest to umowa zawarta na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa. Sebastian poprawił plakietkę na piersi. — Proszę pani, sprawa nie jest taka prosta. — Wprost przeciwnie.

Jest wyjątkowo prosta. Klient ma prawo odstąpić od umowy w ustawowym terminie. Bożena poruszyła się w fotelu. — Ale ja już go użyłam.

— Siedziałaś w nim pół godziny, a nie przejechałaś nim przez Mazury. Sebastian odchrząknął. — Ten model został przygotowany indywidualnie dla pani Bożeny. Towary wykonywane na specjalne zamówienie podlegają zwrotowi.

Renata podniosła wzrok znad dokumentów. — Co dokładnie wykonano indywidualnie? — Ustawienia zostały dopasowane do użytkowniczki. — Jakie ustawienia?

Sebastian zawahał się. — Wprowadziliśmy wzrost pani Bożeny. — Ile? — Sto sześćdziesiąt cztery centymetry.

— Coś jeszcze? — Wybraliśmy język polski. Renata przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu. — Czyli fotel został specjalnie wykonany, bo wpisał pan wzrost i nacisnął polski?

To element konfiguracji. Ja też ustawiłam dziś język polski w pralce. Nie wiedziałam, że mam teraz sprzęt na indywidualne zamówienie. Grzegorz parsknął, ale natychmiast spoważniał, gdy matka posłała mu oburzone spojrzenie.

Renata przewróciła następną stronę. — Co to jest pakiet aromatycznego odprężenia? Sebastian nabrał powietrza. — Specjalne kapsuły zapachowe.

Lawenda, drzewo sandałowe i morska bryza. Czterysta dziewięćdziesiąt złotych. Za trzy zapachy. Są bardzo wydajne.

— A ten pokrowiec? — Renata wskazała kolejną pozycję. — Tysiąc dwieście złotych? Za materiał premium?

— Chroni tapicerkę. Renata czytała dalej. Podstawka na kubek. Rozszerzona gwarancja.

Poduszka ortopedyczna. Dwie pary specjalnych skarpet do masażu stóp. Pakiet zdalnych konsultacji. — Czy w tej cenie jest jeszcze orkiestra na imieniny i osobista pielęgniarka z Ciechocinka?

— zapytała. Sebastian przestał się uśmiechać. — Wszystkie dodatki zostały wybrane dobrowolnie. — Oczywiście — wtrąciła Bożena.

— Bo ja dbam o zdrowie kompleksowo. Renata odłożyła kartki. — Świetnie. W takim razie oddajemy fotel i dodatki.

— Nie ma mowy — Bożena aż wyprostowała się w siedzisku. — Fotel został uruchomiony. Używany towar nie podlega zwrotowi. To nie sklep z bielizną.

Sebastian, proszę jej wytłumaczyć. Sprzedawca otworzył usta, ale Bożena już chwyciła pilot. — Zaraz pokażę, że to urządzenie jest po pełnym użyciu. Wtedy niczego nie zabierzecie.

— Mamo, zostaw to — powiedział Grzegorz. Za późno. Bożena nacisnęła przycisk z czerwonym symbolem błyskawicy. — Uruchamianie programu intensywnego — oznajmił elektroniczny głos.

Boczne poduszki natychmiast zacisnęły się na łydkach Bożeny. Podnóżek uniósł jej nogi, a oparcie gwałtownie odchyliło się do tyłu. — Co on robi? — krzyknęła.

Masażery ruszyły pełną mocą. Bożena podskoczyła w siedzisku. — Wyłączcie to natychmiast! Grzegorz wyrwał jej pilot.

— Który przycisk? — Ten czerwony. Wszystkie są czerwone! Nacisnął pierwszy z brzegu.

— Włączono podgrzewanie lędźwi — poinformował fotel. — Boże, pali mnie w plecy! Grzegorz nacisnął kolejny. — Intensywny masaż stóp.

Bożena zawyła. — On mi miażdży palce! Wyłącz to, bo mnie tu upieczecie jak kiełbasę na majówce! Sebastian rzucił się do panelu.

— Fotel, zatrzymaj program. — Nie rozumiem polecenia — odpowiedziało urządzenie. — Zatrzymaj masaż. — Włączono masaż tajski.

— Anuluj! — Nie rozumiem polecenia. Bożena krzyczała. Grzegorz naciskał kolejne guziki, a Sebastian próbował przekrzyczeć elektroniczną lektorkę.

Fotel ugniatał, grzał i ściskał z entuzjazmem maszyny, która wreszcie dostała szansę wykazać się wszystkimi funkcjami na raz. Renata wstała od stołu, podeszła do ściany i wyciągnęła wtyczkę z gniazdka. W salonie zapadła cisza. Poduszki zwolniły uścisk.

Oparcie pozostało odchylone, ale Bożena wyrwała nogi z komór, podciągnęła szlafrok i wyskoczyła z fotela szybciej niż człowiek, który jeszcze godzinę wcześniej miał podobno tracić wzrok i zdrowie. — To jest niebezpieczne urządzenie! — zawołała. — Przed chwilą było inwestycją w zdrowie — zauważyła Renata.

Grzegorz patrzył na matkę. W jego twarzy nie było już troski. Było coś znacznie cięższego. — Jak mogłaś?

— zapytał cicho. — Co? — Powiedziałaś, że możesz oślepnąć. Że potrzebujesz pilnej operacji.

Wzięłaś nasze pieniądze na samochód i kupiłaś sobie fotel. Bożena poprawiła pasek szlafroka. — Całe życie poświęciłam dzieciom. Mam prawo do odrobiny wygody.

Wy jesteście młodzi, jeszcze zarobicie, a ja mam tylko jedno zdrowie. — To nie chodzi o fotel — powiedział Grzegorz. — Chodzi o to, że skłamałaś o chorobie. — Ona cię przeciwko mnie nastawiła — Bożena wskazała Renatę.

— Od początku liczy tylko pieniądze. — Dosyć — przerwał jej Grzegorz. Bożena zamilkła. Syn nigdy wcześniej nie mówił do niej takim tonem.

Renata spokojnie złożyła umowę. — Masz wybór. Albo oddajemy fotel, albo przepisujemy zakup na ciebie. Raty będziesz spłacać z emerytury.

Bożena pobladła. — Ile wynosi rata? Sebastian zerknął w dokumenty. — Przy pełnym pakiecie około tysiąca siedmiuset złotych miesięcznie.

— Zabierajcie go — powiedziała natychmiast. Sebastian westchnął i wyjął telefon. Kilka minut później dwóch zmęczonych dostawców znów pojawiło się w salonie. Zaczęli obracać ciężki fotel, ale urządzenie zaklinowało się między framugą a ścianą.

Na klatce rozległ się szelest. Pan Zbigniew wyszedł z mieszkania, niosąc mały składany stołeczek. Rozstawił go naprzeciwko drzwi Bożeny, usiadł wygodnie i skrzyżował ręce na brzuchu. — Proszę się mną nie przejmować — powiedział.

— Ja tylko zobaczę, jak się skończy ten program relaksacyjny. Dwaj dostawcy napierali na fotel z obu stron, próbując ustawić go pod właściwym kątem. — Jeszcze trochę w lewo — komenderowała Bożena. — Nie, nie tak.

Zaraz obijecie framugę. — Proszę pani, musimy go obrócić — sapnął jeden z mężczyzn. — Widzę przecież. Tylko uważajcie na ten narożnik.

Tam już jest rysa. Pan Zbigniew siedział na stołeczku i obserwował wszystko z miną człowieka, który dostał darmowy bilet do teatru. — No proszę — powiedział głośno. — Operacji nie było, a wzrok jak u sokoła.

Nawet rysę pod sufitem pani widzi. Bożena posłała mu lodowate spojrzenie. — Panie Zbigniewie, proszę się nie wtrącać. — Ja się nie wtrącam.

Ja tylko podziwiam postęp medycyny. Na korytarzu zaczęły otwierać się kolejne drzwi. Sąsiadka z naprzeciwka wyszła w fartuchu, trzymając w ręku drewnianą łyżkę. Za nią pojawił się starszy mężczyzna w kapciach.

— Co się stało? — zapytała kobieta. — Dopiero co to wnosili. — Towar okazał się wadliwy.

Fotel odpowiedział melodyjnym sygnałem. — Proszę usiąść wygodnie — oznajmił nagle mechaniczny głos. Jeden z dostawców zaklął pod nosem. — On się sam włącza — wyjaśnił Sebastian.

— Bardzo wadliwy — dodał pan Zbigniew. Dostawcy ruszyli dalej. Przy każdym przechyleniu urządzenie wydawało inny dźwięk. Raz zapraszało do relaksu, innym razem informowało o uruchomieniu masażu stóp.

Kiedy jeden z mężczyzn mocniej uderzył bokiem fotela o framugę, z głośnika popłynęła spokojna melodia z odgłosami morza. Sąsiedzi śmiali się już bez skrępowania. Bożena stała pośrodku korytarza, czerwona ze złości. Fotel z ogromnym trudem zmieścił się w windzie.

Jeden z dostawców musiał przytrzymać drzwi, drugi wciągnąć podnóżek, a Sebastian naciskał panel tak długo, aż urządzenie zamilkło. Kiedy winda wreszcie ruszyła w dół, na klatce zapadła cisza. Renata wróciła do salonu. Sebastian rozłożył dokumenty na stole i zaczął wypełniać formularz odstąpienia od umowy.

— Zwrot obejmie cenę fotela i większość dodatków — powiedział. — Potrącimy koszt dostawy oraz wykorzystane kapsuły zapachowe. — Ile dokładnie? Sebastian podał kwotę.

Nie była mała, ale większość pieniędzy miała wrócić. Po kilkunastu minutach część gotówki ponownie znalazła się w szarej kopercie, a reszta miała trafić na konto następnego dnia roboczego. Renata schowała kopertę do torby. Bożena natychmiast zaczęła lamentować.

— Zabraliście mi jedyną przyjemność. Całe życie człowiek pracuje, wychowuje dzieci, oszczędza na siebie, a na starość nawet wygodnie usiąść mu nie wolno. — Mamo — powiedział Grzegorz — nie chodzi o to, że chciałaś fotel. — Oczywiście, że chodzi.

Renata od początku była przeciwko mnie. — Nie. Chodzi o to, że skłamałaś o operacji i możliwej utracie wzroku. Wzięłaś nasze oszczędności bez pytania.

— Boże, naprychnęła. Gdyby nie ona, sam byś mi dał. — I właśnie dlatego od dziś wszystko się zmienia. — Grzegorz mówił spokojnie, ale stanowczo.

— Żadnych większych kwot bez wspólnej decyzji. Żadnego przekazywania pieniędzy ludziom, których nie znamy. Jeśli będziesz miała poważną diagnozę, jedziemy razem do lekarza. Najpierw dokumenty i rachunek, potem zapłata.

I jeszcze jedno. Słowo „pilne” nie oznacza, że mamy przestać myśleć. Bożena spojrzała na niego tak, jakby to on właśnie ją oszukał. — Własna matka musi się teraz tłumaczyć przed synową.

— To ty zniszczyłaś zaufanie — odpowiedział Grzegorz. Bożena otworzyła usta, ale nic nie powiedziała. Renata nie miała ochoty ciągnąć awantury. Podeszła do stołu, zamknęła pudełko z sernikiem i wzięła je pod pachę.

— To zabieramy za benzynę i straty moralne. W tej samej chwili zadzwonił telefon. Na ekranie pojawiło się imię Beaty. Renata włączyła głośnik.

— I co? — zapytała Beata. — Znaleźliście cudowną klinikę? — Znaleźliśmy fotel — odpowiedziała Renata.

Po drugiej stronie wybuchł śmiech. — A poprawiał chociaż wzrok? Z korytarza odezwał się pan Zbigniew:

— Wzrok miała świetny od początku. Zwłaszcza na cudze pieniądze.

Bożena trzasnęła drzwiami salonu. Na ulicy było chłodno i spokojnie. Grzegorz szedł do samochodu z pudełkiem sernika w dłoniach. — Zachowałem się jak idiota — powiedział.

— Powinienem był zadzwonić do ciebie, sprawdzić klinikę, poprosić o dokumenty. — Powinieneś. I tyle. Renata wręczyła mu jeszcze laskę po babci.

— Na dziś wystarczy. Zanieś do samochodu naszą rekompensatę i sprzęt ratunkowy. Wieczorem przeliczyli odzyskane pieniądze i schowali kopertę w nowym miejscu. Tym razem Grzegorz nie pytał gdzie.

Kilka tygodni później kupili używany samochód. Nie był nowy ani szczególnie elegancki, ale jeździł. Miał sprawną klimatyzację i podgrzewane siedzenia. Grzegorz nacisnął przycisk i uśmiechnął się.

— Prawie jak fotel masujący. — Nawet nie wspominaj o tym twojej matce. Kilka dni później zadzwoniła Bożena. — Grzesiu, widziałam reklamę specjalnej lampy.

Podobno poprawia wzrok i odmładza twarz. Grzegorz westchnął. — Mamo, znowu źle widzisz, czy po prostu za dobrze zauważyłaś promocję? Po drugiej stronie zapadła długa cisza.

— Ja tylko chciałam się poradzić — odpowiedziała w końcu Bożena. Ze wzrokiem rzeczywiście nie miała żadnych problemów. Najlepiej widziała to, co znajdowało się w cudzej kopercie.